Portrecik Trumienny

[Hector Cavalcanti]

-czność, ciemność, ciemność, ciemność, ciemność.

Na trumnie wieko, przed wiekiem potop
człowieków w czerni co opowiedzą
o czynach, bitwach. Położą złotą
buławę. Potem: kir, pogrzeb, wiecznoc

i ciemność, ciemność, ciemność, ciemność.

Zamknęli wieko. Pod wiekiem? Żono,
więc tobie także zrobili portret?
A potem mdlitwa, żłobnicy - po co?
Plebaniak dał chrzest, dał też ślub, więc co?

Da dogrzeb. Da też ciemność, ciemność.

Trumienka, wieko. Na wieku - zgrozo!
łupatą łupie dla łupów zło-dziej,
a potem bierze buławę zło-tą,
w mig znika z łupem, a więc: sznur, odgrzeb

i ciemność, ciemność, ciemność, ciemność.

Trumienka, wieczko. Głos wieków wysoko.
Rozmawia z drugim: - Hetman na pewno.
- Ciekawe czy wie, że już nikogo
nie obchodzi? - Nie. - odpowie ledwo,

a tu ciemność, ciemność, ciemność. Wie-

[Hector Cavalcanti]

Nie jestem z tego wiersza jakoś super dumny czy zadowolony (choć też nie biorę go za swój najsłabszy), dlatego wrzucam go na warsztat. Może dostanę tu jakieś ciekawe sugestie co do zmiany jego formy. Z góry dziękuję.

Pozdrawiam.

[bazyl_prost]

rytm dobry krztusi się i zawraca, brzmi jak schyłek na zamku

[Judyt]

i tu to samo prawie(...)
co u 'Czarnoo białe widzenie tęczy'
czy oby potrzebne te litery(...)
czasem tak się tylko tak zastanawia, czy nie szkodzi innym
okom, tyle o ile namazgrała-po co(?);J.

[Andrzej Ludwiczak]

czekałem na Twój wiersz i proszę, oto jest - dobra robota. wiersz, tak jak się spodziewałem, dopracowany; nie mam żadnych pomysłów na jakiegolwiek zmiany, nie są potrzebne. proszę o następne dzieła.

pozdrawiam.