Smutek nieprzebrany

[ponury żniwiarz]

płynę przez próżnię ludzkiej wiary
w mglistych okowach dostrzegam złoty blask
krwawa ambiwalencja sączy się przez szpary
łamanego serca słyszę okrutny trzask
sentymentalnej nuty dźwięk przenikliwy
stoję na rozdrożu i pękają me starania
uczucia tego wielkiego cel niefrasobliwy
dlaczego wciąż górują te ciche wołania?
co to za głos?

ach nic to tylko krzyk marny
zalewającej mnie hebanowej rozpaczy
wysiłek do piachu idzie ofiarny
a gdzie nadzieja gdzie się tułaczy?
coś na horyzoncie się skrzy?

ach nie to tylko złowieszczo pulsująca głowa
czy przypadkiem nie utopijne to marzenia
romantyczna zwycięży ma połowa
strzelę w grzeszny łeb bez wzruszenia

słone będą ściany