Toast

[Rafał Dramiński]

"Na podwórzu jest kałuża
a z kałuży się wynurza...
hipopotam, powiadacie?
Nie! ­ To tato po wypłacie."

Taki wierszyk, moje dziatki,
mamcie kładą w wasze głowy,
chcąc zohydzić obraz tatki
dotąd przecie tak różowy.

Ale tu mnie wena bierze,
by w obronie stanąć tatków,
prawdę o nich głosić szczerze
­ od sylwestra do ostatków.

Posłuchajcie adwokata,
który sam to wszystko przeżył,
niech w podskokach stąd wylata,
kto w me słowa nie uwierzy.

Zacząć trzeba by od tego,
że wypłata ­ za robotę
ciężką, twardą, od pierwszego
w świątek, piątek i sobotę,
więc cóż złego moi mili,
że z niej tatko chce skorzystać,
zanim mamcia mu zapyli
na kapelusz najmniej trzysta.

Za czym idą jakieś ciuchy,
pudry, śmudry, mejbeliny
a nasz tatko cierpi suchy,
niczym kawał suchej gliny.

Milcząc znosi to pokornie,
chocia człowiek to nie kaktus,
jeszcze mamcię cmoknie dwornie
(tutaj mały jest antractus
czyli przerwa ­ na zwilżenie
gardła przemawiającego,
bowiem gardło swoje cenię
­ nie poganiaj mnie kolego!)

Tak to męczy się nasz pater,
patrząc smutno w telewizor
i wspomina swą wypłatę,
którą pożarł mu rewizor.

W końcu dzień przychodzi, w którym
czara gorzka się przelewa:
choć nasz tatko był ponury,
dzisiaj głośno sobie śpiewa.
Rusza prosto ­ hyc! ­ do baru,
na kelnera świstu­-gwizdu
i pieniądze zamiast mamci
wot, tym razem paszły w p...

Potem wraca, tak zwycięski
niczym ułan na widecie,
chociaż już przeczucie klęski
nieco serce troską gniecie.

A że nie da się rozmyślać
i iść prosto jak po sznurku,
czasem trąci głową dyszla
czasem oprze się na murku.

Wreszcie kończy odyseję
na podwórzu swego domu,
kiedy zorza nad nim dnieje
chce się przemknąć pokryjomu.

Ale co to? Żywioł srogi
nagle się pod nogi ściele,
więc wydawszy okrzyk trwogi
pada niczym grosz w kościele.

Ryczy jako ranne zwierzę,
dziki bawół albo łania
żywioł prawie górę bierze,
ale tatko się wyłania.

Sapie prycha, rzęzi, smarcze,
"hipopotam" mamcia plecie.
Nie! ­ Bohater to na tarczy,
"gloria victis!" mu powiecie.

Pomnik mu postawić trzeba
i godniejszą spisać mowę
za te gromy, które z nieba
na nieszczęsną spadły głowę.

Za te męki i katusze
które znosił w cierpliwości
chwałę tatce oddać muszę,
­ wychylając zdrowie gości.

Niechaj toast ten zakończy
lwią obronę cnego tatki,
zanim łeb mi się wyłączy
­ w górę serca moje dziatki!