Z powrotem do siebie

[złamane skrzydło]

droga prowadzi przez


witraże w seledynach
przebłyskach promieni
na skrzydłach ważki falującej
nad trzciną

*
z bukietu zieleni
w bezpieczną odległość
oddzielisz błękit od skrzydeł
a skrzydła od ziemi

skurczem twarzy
mierzysz spiętość rąk

wyciągasz w krańce rozsądku
z nadzieją zaczynasz
wszystko od początku

bukietem zieleni
oderwałeś skrzydła niebieskiej ważce

[Judyt]

ładny wiersz, takie połączenie natury z człowiekiem,
bo przecież niedaleko ma się jedno do drugiego, być
może zamieniłabym rozmierzysz-rozmarzysz, chociaż
jest tu tyle marzeń w obu dłoniach zdaje się, lirycznie
w kolorach;J.

[bezsenna81]

wiersz ładny,fajne obrazowanie,pozdrawiam:)

[Jacek_Suchowicz]

od połowy trzeciej strofy do końca - kupuję
tamto przegadane

pozdrawiam Jacek

[złamane skrzydło]

dziękuje za wejrzysko i miłe komentarze
pozdrawiam a paniom radości w dniu święta kobiet

Jacku, rozgadane, przegadane, cóż nie zmienię bo uleci to co najważniejsze
pozdrawiam
macham ciepło

[Rachel_Grass]

intryguje mnie seledyn jako synteza zieleni i błękitu oraz analiza na oweż kolory. ciekawie to wygląda w wierszu :)

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

woow EMU, to miłe lubię jezioro i ważki nad trzcinami, jest ich mnóstwo, wtedy woda niebo i ważki stają sie jednym
macham

[adam_bubak]

skrzydlato :)
i kolorowo.
a szczególnie za drogę przez witraże
:)

Pozdrówki
Adam

[M._Krzywak]

Pierwsze dwie strofy bardzo, bardzo dobre (no i te "witraże" w tle...), szkoda, że w kolejnych dwóch nadchodzi czas na zbyt "konkretne" (oczywiście mierzymy miarą poetycką:) wyznanie podmiotu. W tym wypadku jest to mętne - jesteśmy gdzieś przy rytmie rozmarzeń, i granicy rozsądku... Puenta wyśmienita.
Na tak.

Pozdrawiam.

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

marzenia trzeba wyciskać- czasem- z rozsądku MIchale
macham ciepło

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

macham Adamie, poprzez suche jeszcze gałęzie olchy:)

[Oxyvia]

Podzielenie spójnego świata na części pierwsze, rozszczepienie go, rozerwanie - destrukcja. Okrutny ten wiersz, choć pozornie lekki jak lot ważki w zielenio-błękicie. Mocny wiersz, robi wrażenie.
Tylko wg mnie rym niepotrzebny, bo jest jeden jedyny - to sprawia wrażenie przypadkowości, niecelowości, czyli słabości warsztatowej. Albo zrobić więcej rymów i przez to uwydatnić najważniejsze miejsca, albo zlikwidować i ten rym i zostawić białość - taka moja rada belferska. :-)))

Buziam serdecznie, Stasiu!

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wyboldowałam rymy, więc nie są przypadkowe Oxywio
cmoook

[Oxyvia]

A, no tak, sorki, nie zauważyłam wcześniej tych na "-emi/-eni", bo są dźwiękowo słabsze nić na "-ątku/-ądku". Są, tak, ale dlaczego nie w każdym wersie? Czy to ma znaczenie dla wyrażenia treści?

[złamane skrzydło]

W małym okruszku tyle radości,
chce iść na spacer -tupie ze złości.

Więc ją ubieram w czapkę i szalik,
byśmy się z zimą- lepiej poznali.

Idziemy w sniegi, gdzie wiatr zawiewa
i sypie biele- z wielkiego drzewa.

Trochę jest ślisko, bęc mała leży,
łapki ma białe, nos się zaśnieżył.

Wrzeszczy więc głośno, że pobrudzona,
śnieg otrzepuję- ona zmartwiona.

Drepczemy razem w kierunku rzeki,
idzie niespiesznie i zwalnia biegi.

Wyciąga ręce, aby ją ponieść ,
chodzenie w śniegu –nie zabronione.

Na moście kijek wrzucam do rzeki,
kijek wypływa -Jula się cieszy.

A potem mała ptaszka dostrzegła,
pragnie go złapać -pliszka uciekła.

Może bałwana ze śniegu zrobić,
śnieg się nie lepi -chociaż się topi.

Policzki dziecka mocno czerwone,
chce znów na ręce -tęskni za domem?.

Wracamy drogą, śnieg zaczął sypać
Jula na rękach moich - zasypia.

Więc ją wrzuciłam w domu w poduszki,
zdjęłam buciki, ogrzałam nóżki.

Teraz śpi słodko i się uśmiecha,
mała księżniczka -babci pociecha.