Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kwiaty pocałunki gorące wejrzenie w twoje oczy
przytulania pieszczoty ulubionych smaków
i ten uśmiech kiedy wpadasz do mnie po pracy
rozświetlasz cały dom choć półmrok i szarość
oczy kipiące radością zieloną od wiosny
wiecznej wiosny tylko dla mnie

łzy krople przeprosin zmieszane
zapachami naszych ciał stęsknionych
i nic więcej ---razem

rozstania wybaczenia walka o przetrwanie
i ten jeden sms wpuszczający sens w nicość
czarną dziurę gwiazdy zgasły

Tyle ile sił w nas

Opublikowano

Dzięki Droga Stanisławo za komentarz , wiersz dotyczy mnie pośrednio ,piałam go rano pod wpływem emocji,a z doswiadczenia wiem że jak za dużo zamieszam to przekaz idzie w las!
Poprawiłam cosik!
Uściski! Miłego dnia!

Opublikowano

Podoba się to pisanie tekstem rozlanym, w moim odbiorze lepsze niZ słupki. Tak jak radzi Stasia, odeszłabym w ogóle od znaków interpunkcyjnych. Możesz pomyśleć nad zapisem wersowym, ale tak jak jest będzie ok bez interpunkcji. Fajne, pozdrawiam

Opublikowano

ładnie, ale wg mnie trzecia zwrotka jeszcze ciut do przemyślenia...
coś mi zgrzyta w wersie "czarną dziurę gwiazdy zgasły...";
może "gwiazdy zgasły" przenieść wers niżej? sama nie wiem,
ale...to takie tam moje "fanaberie" :)

serdecznie pozdrawiam :)

Opublikowano

Alunko, przeczytałam jeszcze raz - nie usunęłaś przecinka, myślników i wielokropków. Wielokropki są najgorsze w wieszach (wg mnie). I jeszcze jedno, miałaś na myśli próżność czy próżnię ? Jeśli to ostatnie, to tak napisz, bo próżność nie jest chyba najlepszym słowem na opisanie pustki, chyba, że w głowie. Pozdrawiam :)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
    • Bardzo surowy werdykt. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...