Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Krzysztofie, jestem niedouczona, więc zapytam
co to "lonża" i "anglezuj",
wprawdzie z treści można się, co nieco domyślić,
ale jestem ciekawa, jesli nie masz nic przeciw...

A tak ogólnie ciekawa miniaturka.
Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Poboba mi się twój pomysł, porównanie ziemi do konia (kobyły),
a człowieka do jeźdźca. Tytuł podkreśla, że jednak człowiek,
nie jest w stanie nią kierować.
Ja bym jednak zmieniła nieco szyk słów w wierszu, ty zrób co uważasz
za słuszne:

"Na słonecznej lonży
kobyła ziemia idzie kłusem,
w obłoku potu, aurze atmosfery.
Czasem batem komety smagnięta zadrży,
czasem parsknie wulkanem.

A ty tylko trzymaj się prosto i anglezuj,
kto inny trzyma wodze."


Serdecznie pozdrawiam
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pojęcia i nazwy zapożyczone z jeździectwa. Lonża to długa lina do prowadzenia konia w czasie lekcji jazdy gdy koń chodzi po okręgu.Anglezowaniem nazywane jast rytmiczne unoszenie się na kłusującym koniu w celu ochrony grzbietu konia oraz własnej tylnej ale ważnej części ciała. Pozdrawiam ciepło. KKK
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Poboba mi się twój pomysł, porównanie ziemi do konia (kobyły),
a człowieka do jeźdźca. Tytuł podkreśla, że jednak człowiek,
nie jest w stanie nią kierować.
Ja bym jednak zmieniła nieco szyk słów w wierszu, ty zrób co uważasz
za słuszne:

"Na słonecznej lonży
kobyła ziemia idzie kłusem,
w obłoku potu, aurze atmosfery.
Czasem batem komety smagnięta zadrży,
czasem parsknie wulkanem.

A ty tylko trzymaj się prosto i anglezuj,
kto inny trzyma wodze."


Serdecznie pozdrawiam
- baba

Piszę szybko, ale jeśli mam coś zmienić trawię to długo.Ciekawe tylko to "tylko". W zapisie papierowym istniało a ja je wyekstrachwałem przepisując wierszydło. Pozdrawiam. KKK
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pojęcia i nazwy zapożyczone z jeździectwa. Lonża to długa lina do prowadzenia konia w czasie lekcji jazdy gdy koń chodzi po okręgu.Anglezowaniem nazywane jast rytmiczne unoszenie się na kłusującym koniu w celu ochrony grzbietu konia oraz własnej tylnej ale ważnej części ciała. Pozdrawiam ciepło. KKK

Dzięki za szczegółowe wyjaśnienia, bo nie znam się na jeździectwie, ale lubię podziwiać.
Jeszcze raz powiem, że wiersz podoba mi się.
Pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Poboba mi się twój pomysł, porównanie ziemi do konia (kobyły),
a człowieka do jeźdźca. Tytuł podkreśla, że jednak człowiek,
nie jest w stanie nią kierować.
Ja bym jednak zmieniła nieco szyk słów w wierszu, ty zrób co uważasz
za słuszne:

"Na słonecznej lonży
kobyła ziemia idzie kłusem,
w obłoku potu, aurze atmosfery.
Czasem batem komety smagnięta zadrży,
czasem parsknie wulkanem.

A ty tylko trzymaj się prosto i anglezuj,
kto inny trzyma wodze."


Serdecznie pozdrawiam
- baba

Piszę szybko, ale jeśli mam coś zmienić trawię to długo.Ciekawe tylko to "tylko". W zapisie papierowym istniało a ja je wyekstrachwałem przepisując wierszydło. Pozdrawiam. KKK
Cenię myślenie, dobrze o Tobie świadczy. To co napisałam, to tylko
moje spojrzenie na Twój wiersz, mogę nie mieć słuszności.
To "tylko", też mi tu pasowało, podkreśla niemożność kierowania koniem,
ale nie jestem pewna i się nie upieram.
Pomyśl dobrze, choć i długo, i tak wszystko będzie na Ciebie!
Pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • oto historia Marty O. gdy sięgam pamięcią wstecz, różnie o niej mówiono: dla jednych dziwaczka, dla innych wariatka, zakompleksiona pijaczka   urodziła się nad rzeką numer dwa w drewnianej chałupie gdzie wszyscy mieli wszystko głęboko w dupie   urodziła się milcząc blade wątłe dziecię nie wiedziała wtedy nic o tym zasranym świecie   życie zaczęła wśród mętów i wyrzutków społecznych ojca nie znała wcale -gdzieś po drodze się zgubił matka narkomanka - podobno dawała w żyłę siostra prostytutka - o ile się nie mylę   Marta dorastała w obskurnej melinie paliła ukradkiem skręty kupione w kantynie chodziła do lumpeksów - kupowała ciuchy cała wioska się śmiała z tej dziwnej dziewuchy   chłopaka miała jednego sąsiad z naprzeciwka seksualny kogucik - taka męska dziwka   zdradzał ją co chwila szlajał się nocami pił wódkę pod sklepem z miejscowymi pijakami   pewnego dnia odszedł i nigdy nie wrócił Marta zrozumiała, że ją drań porzucił   wzięła sznur do ręki, poszła do stodoły zawiązała pętlę, stanęła na belce   nie modliła się skacząc wiedziała co będzie   życie się skończyło kostucha zebrała żniwo   ludzie nie płakali Marty już nie było   ziemia pochłonęła zimne wątłe ciało tak skończyła Marta...   przekręcam stronę w gazecie
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Longinus Trafiony, zatopiony, a właściwie - dogoniony i zjedzony....uffff
    • @Natuskaa dziękuję  @Berenika97 dziękuję 
    • @Sylwester_Lasota   Skoro poeta sam pisze takie piękne anty-reklamy samego siebie, to znaczy, że jednak warto zaryzykować. "Pokój wynajęty wśród wierszy" to absolutnie moje ulubione określenie. Wiersz się świetnie czyta. Tyle w nim lekkości. Super! :)))
    • @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.    Masz sporo racji w gorzkiej diagnozie, świat od stuleci tkwi w swej psychozie. Gdzie złoty cielec wiarę zastąpił, tam brat dla brata serca poskąpił.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...