żłoby

[jacek_krajl]

odzywasz się cudzymi głosami
śnisz snami innych ludzi
(Julia Hartwig)


wszędzie piasek
komórki zakopane bardzo głęboko
z uchem przy ziemi wyczujesz ledwo żywe wibracje
kniądz z krainy wioseł próbuje znaleźć wodę
daleko mu do dziadów rybaków
w horyzoncie przepaść
ciemne rybie łuski

ciało człowieka jest skręcone
tworzy teraz most
z łokci wychodzą kości
wbijają się głęboko w piaskowy dywan
piszczel kawał wybrakowanego mięsa
wskazuje na północ
jakby to właśnie tam była oaza
i kilka trzcinowych krzeseł
wzdłuż kręgów szyjnych powoli
podparty o kawał białej kostki
kniądz i jego zamyślona twarz
w zbliżeniu

widzi poduszkowce do przenoszenia snów
z pastwisk losu gdzie ogromne kręgosłupy
wiją się jak wściekłe węże
między dołami na rybie pancerzyki
widzi przekłamanie odległości od
unoszących się nad ziemią kul
których jest coraz więcej

z kul rodzą się znaki
taką kijankę języka kniądz widzi pierwszy raz
ale czyta

czyta coraz głośniej
jakby słowo było pociągiem przebijającym ściany
jakby zrywana warstwa po warstwie rzeczywistość
była wierszem

[złamane skrzydło]

czy mam omamy, czy juz gdzieś ten wiersz czytałem,
juz tam sie podobał, zmyslne metafory a jednak nie "przemetaforzone"
dałbym plusa na Zetce, tutaj też :P
macham

[bestia be]

ciekawe przenośnie i ładny wiersz

pozdrawiam

bestia