mrówka

[Wstrentny]

16.04.2002, dzień jak co dzień. To znaczy: I program TVP, telegazeta
strona 201, potem strona 110, potem strona 125 i skok do 134-tej:

Naukowcy odkryli w Europie Południowej superkolonię mrówek
ciągnącą się na przestrzeni 5760 kilometrów od włoskiej Riviery, wzdłuż
wybrzeża morskiego, aż do północno-zachodniej Hiszpanii.
To największy odkryty kiedykolwiek zespół współpracujących ze sobą
mrowisk - twierdzą uczeni. Kolonia składa się z miliardów mrówek argentyńskich,
żyjących w milionach współpracujących ze sobą mrowisk.

Mrówki argentyńskie zostały przywiezione do Europy przypadkowo około 1920 roku,
prawdopodobnie przez statki przewożące rośliny.

Są jeszcze inne strony tego dnia jak co dzień, większość tylko przerzucanych
niczym obornik zwyczajności na którym gdzieś wyrastają szybko napięte sytuacje
zbrojne konflikty, podobno zatrzęsła się ziemia i wszędzie są ofiary.
Wyłączam telewizor. Po stole spaceruje mrówka argentyńska
przywieziona tu dziś przypadkowo ze sto trzydziestej czwartej strony telegazety
prawdopodobnie przez wczorajszego dostarczyciela pizzy.

[Oxyvia]

Mrówki pod wieloma względami są podobne do ludzi. A przede wszystkim są chyba lepsze od nas organizacyjnie - a to oznacza, że lepiej umieją współdziałać i współpracować.
Kiedy już ludzie wyginą albo się powybijają nawzajem, niewykluczone, że mrówki będą następnym gatunkiem, który ewoluuje, tworząc nową inteligencję i opanuje świat. Oby stworzona przez inteligentne mrówki cywilizacja była lepsza niż nasza, a te nowe istoty - oby umiały współpracować ze sobą w zgodzie i sielance. Niestety mrówki bywają także drapieżne i waleczne.

[Marek_Stasiuk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I gdyby nie ta pizza jakże byłbyś uboższy o wiedzę na temat mrówek.

W snach mrówek więcej jest o mrówkach niż w naszych encyklopediach.


mrs

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nieważne, czy mrówki przejmą po nas pałeczkę. a jeśli tak, na pewno odziedziczą podobną przypadłość:
wystarczy, że o czymś pomyślą a zacznie to oddziaływać na rzeczywistość.
może nawet jakaś napisze o ludziach to co napisałem o mrówkach? ;)

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

pizza jest realna, mrówka "wyczytana". jednak odkąd wiem o mrówce, razem z pizzą
zasiedliła mój stół :)

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

najgorsze są wyimaginowane. przy okazji przypomniała mi się taka sentencja:


Rzeczywistość: widzialność plus niewidzialność.

Stefan Napierski

[Magda_Tara]

a ja je tłukłam !!!!!!!!!!

a Poeta wierszem (prozą)
o nich !!!!!!!!

zbrodnia!
:(

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a ja proszkiem do pieczenia potraktowałam, zgroza

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a ja proszkiem do pieczenia potraktowałam, zgroza


Skrzydełku, buuuu,
dzięki, od razu mi lepiej...

:*

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zbrodnia to niesłychana, skoro mrówek nawet nie było!
przypomniało mi to moje, niedokończone póki co, badania nad Istotami Momentalnymi:



Istoty Momentalne

Daisy uwielbiała spacerować rankiem po antenie telewizyjnej.
Dwa razy potknęła się o "Kawę czy herbatę" i opadając z X piętra
niczym wielki i rozcapierzony, szary liść zerwany wiatrem z gałęzi drzewa genealogicznego,
zaglądała przez okna sąsiadom w akwaria z rybkami i do klatek z chomikiem.

Pierwszym razem wyglądało mi to na wypadek, za drugim pomyślałem,
że musi w ten sposób polować na coś dla mnie nieuchwytnego,
coś, co wychodzi z ukrycia, kiedy myśli zostają na górze a ciało spada coraz niżej.
Widocznie pomiędzy życiem a śmiercią żyją stworzenia dostrzegalne
dopiero wtedy, kiedy zbliżyć się do granicy tych dwóch światów?
Nazwałem je Istotami Momentalnymi i za trzecim razem uważniej obserwowałem
jak Daisy ociera się o ich nieprawdopodobne nogi.

Spadała dłużej niż trwało to w przypadku spacerów po antenie,
jej niespodziewany lot ku ziemi w przypadku raka trwał prawie dwa miesiące.
Widać było wyraźnie, jak myśli Daisy oddzielały się od ciała, jak zagląda
po drodze do gniazd z ptaszkami i w pochmurne dziury, jednocześnie
przez cały czas lotu pozostając w swoim ulubionym miejscu
na kocyku pomiędzy pralką a kaloryferem w łazience.

W ostatniej fazie lotu, kiedy bardziej należała już do Istot Momentalnych
niż do mnie, zaniosłem Daisy do weterynarza. W przypadku upadków z X piętra
zjeżdżałem windą na dół i wolałem "kici... kici..." a wtedy
rozbita, ale ucieszona moim widokiem Daisy wyczołgiwała się z piwnicznego okienka
a ja brałem ją na ręce i zawoziłem na górę, żeby mogła dojść do siebie, pozbierać się
jako tako do stanu sprzed wypadku.

Tym razem nie znalazłem drogi do Daisy - winda dojechała do parteru
ale kotka leciała dalej, mijając w końcu nawet moje Istoty Momentalne.
Patrzyłem jak weterynarz napełnia strzykawkę i starałem się zapamiętać
dokładnie punkt na podziałce do którego sięgnęła ciecz
- miejsce do którego trzeba będzie kiedyś wrócić po Daisy.

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zbrodnia to niesłychana, skoro mrówek nawet nie było!
przypomniało mi to moje, niedokończone póki co, badania nad Istotami Momentalnymi:



Istoty Momentalne

Daisy uwielbiała spacerować rankiem po antenie telewizyjnej.
Dwa razy potknęła się o "Kawę czy herbatę" i opadając z X piętra
niczym wielki i rozcapierzony, szary liść zerwany wiatrem z gałęzi drzewa genealogicznego,
zaglądała przez okna sąsiadom w akwaria z rybkami i do klatek z chomikiem.

Pierwszym razem wyglądało mi to na wypadek, za drugim pomyślałem,
że musi w ten sposób polować na coś dla mnie nieuchwytnego,
coś, co wychodzi z ukrycia, kiedy myśli zostają na górze a ciało spada coraz niżej.
Widocznie pomiędzy życiem a śmiercią żyją stworzenia dostrzegalne
dopiero wtedy, kiedy zbliżyć się do granicy tych dwóch światów?
Nazwałem je Istotami Momentalnymi i za trzecim razem uważniej obserwowałem
jak Daisy ociera się o ich nieprawdopodobne nogi.

Spadała dłużej niż trwało to w przypadku spacerów po antenie,
jej niespodziewany lot ku ziemi w przypadku raka trwał prawie dwa miesiące.
Widać było wyraźnie, jak myśli Daisy oddzielały się od ciała, jak zagląda
po drodze do gniazd z ptaszkami i w pochmurne dziury, jednocześnie
przez cały czas lotu pozostając w swoim ulubionym miejscu
na kocyku pomiędzy pralką a kaloryferem w łazience.

W ostatniej fazie lotu, kiedy bardziej należała już do Istot Momentalnych
niż do mnie, zaniosłem Daisy do weterynarza. W przypadku upadków z X piętra
zjeżdżałem windą na dół i wolałem "kici... kici..." a wtedy
rozbita, ale ucieszona moim widokiem Daisy wyczołgiwała się z piwnicznego okienka
a ja brałem ją na ręce i zawoziłem na górę, żeby mogła dojść do siebie, pozbierać się
jako tako do stanu sprzed wypadku.

Tym razem nie znalazłem drogi do Daisy - winda dojechała do parteru
ale kotka leciała dalej, mijając w końcu nawet moje Istoty Momentalne.
Patrzyłem jak weterynarz napełnia strzykawkę i starałem się zapamiętać
dokładnie punkt na podziałce do którego sięgnęła ciecz
- miejsce do którego trzeba będzie kiedyś wrócić po Daisy.


super opowiadanie:)

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a ja proszkiem do pieczenia potraktowałam, zgroza
rozumiem, że tylko w ramach treningu, przed mężem?
bo jeśli męczyć stwożonka, to tylko niealfabetycznie! ;)

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję :) Daisy istniała naprawdę. i rzeczywiście 2x spadła
z X piętra. za pierwszym razem nic jej nie było.
za drugim złamała łapkę bo, jak opowiadał znajomy który akurat
wyprowadzał psa i widział wszystko, próbowała złapać się poręczy
balkonu na VII piętrze.

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję :) Daisy istniała naprawdę. i rzeczywiście 2x spadła
z X piętra. za pierwszym razem nic jej nie było.
za drugim złamała łapkę bo, jak opowiadał znajomy który akurat
wyprowadzał psa i widział wszystko, próbowała złapać się poręczy
balkonu na VII piętrze.
świetnie potrafisz snuć poetycką opowieść, jesteś wspaniałym obserwatorem i potrafisz to wykorzystać, to żadka cecha w poezji
kłaniam się S.

[Magda_Tara]

"...to tylko niealfabetycznie!..."

a przede wszystkiem:
nieindywidualnie !

wszak samotność...to grób!

[Lena Achmatowicz]

w wierszu jest sporo nadąsania i wyrzutu, bunt jak w tekstach nastolatków, którzy jeszcze nie pojęli co i jak się ma. "obornik zwyczajności " już nawet nie marudzę, że takie dopełnienie mi zupełnie nie leży, ale ta metafora jest przykładem tego, o czym pisalam wyżej. jakby wszystkich pogryzło na punkcie zwyczajności. a jak co do czego, to każdy chce spokoju. a spokój to synonim zwyczajności (własnej).
pozdrawiam

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję :) Daisy istniała naprawdę. i rzeczywiście 2x spadła
z X piętra. za pierwszym razem nic jej nie było.
za drugim złamała łapkę bo, jak opowiadał znajomy który akurat
wyprowadzał psa i widział wszystko, próbowała złapać się poręczy
balkonu na VII piętrze.
świetnie potrafisz snuć poetycką opowieść, jesteś wspaniałym obserwatorem i potrafisz to wykorzystać, to żadka cecha w poezji
kłaniam się S.
dziękuję pięknie i pozdrawiam Cię serdecznie

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

z tej strony na to wygląda ;)

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

z tej strony na to wygląda ;)


zapukaj!
natychmiast otwieram,
wieko jeszcze klekocze!

:)))

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

w takim razie teorię Platona o noumenie, Kanta i innych
też można uznać za bunt nastolatków :)

jednak i wtedy będzie coś istnieć poza nami:

[...]
w dodatku ci okropni poeci, Platonie,
roznoszone podmuchem wióry spod posągów,
odpadki wielkiej
na wyżynach Ciszy...

Wisława Szymborska - fragment wiersza "Platon czyli dlaczego"


taką "ciszą" dla człowieka 80-letniego będzie żądza osiemnastolatka do
ponętnej rówieśniczki, ciszą będą dla głuchego na wskutek wieku człowieka
piosenki do wtóru gitary przy ognisku, wieczorem na mazurskiej bindudze.
można opisać tylko to co się przeżyło, dotknęło kiedykolwiek samemu
a przecież olbrzymiej większości się nie przeżyło i nie dotknęło.
czy można to nazwać ciszą? jeżeli - to ciszą głuchego człowieka



Myśl transcendentalna

Polski Sejm - to było marzenie poetów!
"Ikwy fale srebrne" płynęły po Polskiej Ziemi
a "tamtych kwiatów woni" i setek sonetów
nie mógł im odebrać na granicy celnik.

Tak jak poeta patrz głębiej! Nie tylko:
"poezja to listek i gna go wiaterek..." -
mieszkaniec Sao Paulo nie patrzy w łożysko
rzek dzikich i od burz pulowerek
go chroni, a jednak jest Poetą:
widziałem kiedyś na pustej alei
jak tańczył sambę ze swoją kobietą:
jakby sam Słowacki stawiał litery,
tak on stawiał kroki - nie potrafiąc pisać
tańczył Poezję!

Zrozumiałem nagle
że dla moich wnuków na licznych księżycach,
co nigdy nie ujrzą liścia miotanego wiatrem -
poezją będzie: Absolutna Cisza.