Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Golgota

Luthien_Alcarin
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Valdessa Kane

Valdessa Kane

Opublikowano
Opublikowano

dziekuje ze mi wyjaśnilaś znaczenie owej "tajemniczej" zwrotki w zwiazku z tym mam pewna propozycje

"zabliźnimy „ale”
- wstydliwego
zapomnienia"

aczkolwiek dobrze by bylo gdyby w temacie propozycji wypowiedzial sie ktos bardziej doswiadczony niz ja - bo korekta jest niezbedna

Klaudiusz

Klaudiusz

Opublikowano
Opublikowano

co do trzeciej strofki to moja propozycja brzmi:
"zabliźnimy „ale”
- bezstresowe
wychowanie "
:)) czyli dla mnie jest dobzre jak jest, jedynie "bezstresowe" wolalbym razem (nie jestem polonistą wiec nawet nie wiem jak jest poprawnie - tak poprostu bardziej by mi leżało... tyle że to szczegół i nawet nie chciało mi ise głowy zawracać :))
wiersz biorę jakim jest :))
pozdrawiam

Archie_J

Archie_J

Opublikowano
Opublikowano

Rozumiem przesłanie, ale 3 strofa jest dla mnie zagadką. Może gdybym wiedział, co chciałaś wyrazić.
Reszta jest rewelacyjna i podzielam entuzjazm innych.
Pozdrawiam i czekam na objaśnienie.
Ariel

  • 2 miesiące temu...
Jacek_P.

Jacek_P.

Opublikowano
Opublikowano

[quote=]zaryzykowałabym nawet stwierdzenie, że samo dążenie do mety jest ważniejsze niż owej mety osiągnięcie


Tak Agatko! Już starożytni Rzymianie... navigare necesse est, vivere non est necesse.
Mądrość wieków przez Ciebie przemawia.
A jeżeli chodzi o feralną trzecią zwrotkę, to wydaje mi się, że mowa jest o zabijaniu wątpliwości, oduczaniu myślenia, tylko czy bezstresowe (razem) wychowanie oducza myślenia? Przyznam się, że też nie widzę jak by to można równie syntetycznie inaczej wyrazić.
Pozdrawiam i przepraszam, że nic nie wniosłem.
Ja.
PS Powoli, powoli zwiedzam zakamarki "Forum" i w korytarzu "Luthien Alcarin" zatrzymam się chyba na dłużej. :)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...