Emigracja społeczna part 2

[JimMo]

Wypełzam na powierzchnię, z czeluści nieznanych, przynajmniej dla "porządnych obywateli".
Czuję chłód, który mnie otacza, no tak przecież jest poranek jeden z tych co budzą mnie do życia morderczą bielą.Ale czy to, aby na pewno to?Nie czuję przecież zimna na swym ciele, nie czuję skostniałych palców wręcz przeciwnie.Dziwne uczucie.Chłód który mnie dotyka, skąd on pochodzi do cholery?Mija mnie wielu ludzi, oni odchodzą ale chłód pozostaje.Czy to oni są źródłem zimy, która powstała w moim sercu?Czy to ich zimne spojrzenia spowodowały kiedyś, że dziś jestem w położeniu, którego księżniczka na pewno mi nie zazdrości.Piękna królewna, która zostawiła we mnie mróz zapewne tańczy na salonach ubranych w dywany czerwone, bawi się swoim życiem spoglądając na świat, poprzez chmury.Tak jak królewna kiedyś okryła mnie chłodem, tak dziś ten sam chłód powraca.Dotyka nie ciało i nie mózg, przetrawiony przez moją kochankę, lecz serce.Zamraża stopniowo, myśl kłębi się jedna-jak dalej żyć!?Dlaczego ludzie są z lodu?Nie dostrzegają w człowieku istoty człowieczej, dostrzegają jedynie przydatność tej istoty.Mnie nikt nie dostrzegł, no chyba że nastoletnie gnojki, dla których stałem się idolem."Panie Gieniu, skoczy Pan po cztery browarki i dwie paczki red&white?"-Ileż razy to słyszałem z ust tych gnojków, których bawiła ta sytuacja.Idioci z nich.Ze mnie też, bo niby dlaczego nie potrafię o siebie zadbać, sam, choć staram się jak najlepiej nie koniecznie to wychodzi.Właściwie nigdy nie pracowałem, nie uczyłem się.Miałem swoje marzenia, piękne marzenia, które zniweczyli ludzie posługujący się zimnymi spojrzeniami.Dziś kolejny chłodny dzień, nie za sprawą wielkiego mrozu bynajmniej, stoję na rogu Bankierów i Staszica próbując ludziom sprzedać moje marzenia.Trudne to zadanie.Ręce zimne od spojrzeń, zapomniałem jak brzmi dźwięk spadającej monety.Syzyfowa praca.No, ale nie poddaję się jeszcze dwadzieścia minut, może ktoś rzuci.
-Ty Witek patrz na brodacza, daje radę dziad.
-Poczekaj!, odpowiada drugi głos.

Usłyszawszy, tą konwersację podnoszę głowę i nie dowierzam.Było ich dwóch, jeden niski
ubrany w czarne bojówki, glany oraz skórzaną kurtkę i drugi o długich brązowych włosach sięgających do ramion.

-Ładna gra, Jestem Witek.
Dostrzegł mnie, chłopak o brązowych włosach nie zionął lodem jak ludzie, którzy mnie mijali na ulicy.Zostałem zauważony, nie wiem przez kogo, ale to wspaniałe uczucie.
Wtedy podszedł do mnie chłopak, który Witkowi towarzyszył, wyciągając rękę w przyjaznym geście oraz rzucając imię
-Adrian.

CDN...