Chwała zwycieżonym!

[adolf]

Gdy na garb nieba Księżyc się wspina
Brnąc poprzez śniegi gwiazd srebrno-białych
Słońce o blasku swym zapomina
Świat oprószając dni wspomnieniami.

Popatrz pod siebie, na tych co w ziemi
Głębiach zasnęli by śnie wieczystym
Chłodnej krainie wśród samych cieni
Kroki wciąż liczyć tych, co są żywi.

Gdy oni w dole stukot nasz słyszą
Który im nie da spokojnie spocząć
Budząc się ciągle w rozpaczy krzyczą
Lecz krzyk nie może im trumien rozciąć.

Ale czekajcie choć wasz czas minął
I nic już nie ma, co wyście znali
Jeszcze nie wszystek wasz stąd odpłynął
tron podmywając czasów tyranii.

I oto tyran w końcu upadnie
Pokoleń pracą zwalony z tronu
Nic się już więcej potemnie stanie
Lecz zapanuje wieczysty spokój!

Bo choć zwycięża wraz z każdą śmiercią
To zaraz po niej wszystko przegrywa
Przecież umarli czasu nie mierzą
Zeń wyzwoleni i trudów życia.

Będziemy cicho błądzić po ciemku
Nie zapatrzeni w żyrandol gwiazd
Wcześniej przed nami, szło tędy wielu
Lecz nikt nie odgadł, gdzie skrył się świat.

[adolf]

chuj
nia
i tyle :(((((

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie wypowiem sie co warsztatu ale cały wiersz jest świetny a pierwsza zwrotka urzekła
mach adolfie!

[złamane skrzydło]

I oto tyran w końcu upadnie
Pokoleń pracą zwalony z tronu
Nic się już więcej potemnie stanie----- tylko co to potemnie?
Lecz zapanuje wieczysty spokój

[adolf]

dzięki ;))) ale niezbyt mnei tern wiersz zadowala, co do tego nieba to fajny pomysł, ale niezbyt może być, bo by było już za dużo tego nieba tu. :)))

pozdr.