Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wciągnął mnie cytacją
zalfabetyzował zmysły
związał czasownikiem usta

deklinuje mnie na tacy
krojąc grzeczne myśli
rozpuścił apriorycznie
mariwodaż z proszku

uczy mnie
figur peryfrazy
w okoliczniku
współrzędnie na trawniku

sylabizuje mnie dłonią
na trzonie zdania
czyta jak piszczę
bez stylistyki

zatracam się w głębi

Opublikowano

"zatracam się w głębi" - dopowiedzenie waginalne - zrozumiałe bo kobiece, choć zgadzę się z Romanem, że tu niezbyt potrzebne. Natomiast ten poetycki szpagat zasługuje na olimpijske złoto

Opublikowano

Bardzo dobry tekst :)
Az zaluje,ze nie moj, bo przydalby mi sie do mojego cyklu Szkola, jako jezyk polski ;)

I to praktycznie w calosci, moze poza koncowka... liczylem na jakas ciekawsza puente.

Pozdrawiam serdecznie
Coolt

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jak najbardziej jestem za twardą "końcówką" ;)) bo w ogole twarde końcowki są takie faaaaajne :)))
rozumiem co masz na myśli Cat, z przyczyn znanych autorowi, ostatnia strofa musi pozostać w swojej formie....noooo tylko z ostatnim wersem mogę podjąć negocjacje :))
Pozdrawiam ciepło
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



hehehe...teraz to mnie streściłaś :)) z takiej deklinacji wszystkich przypadków to może zrodzić się tylko jakaś "errata" w karcie pacjenta ;))) i rzeczywiście trzeba będzie to przemilczeć ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...