Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Tyle kartek ile lez spadajacych po policzkach,
spacerow niezliczonych po mannheimskich uliczkach.
Tyle bolu i radosci wyciagnietej prosto z serca,
filozofi zycia najwiekszego w swiecie medrca.
Tyle smutku i logiki w zyciu ktore nam ucieka,
napelniona jedna pustka ktora na nas kiedys czeka.

Opublikowano

Wiem ze niema Polskich znakow bo miszkam w De..i mam Niemieckiego laptopa z niemiecka klawiatura wiec nie wiem jak przestawic..:( i Z polskim tez juz troszkie zapomina mi sie wiec zdarza mi sie takie glupie bledy robi:( z Gory przepraszam..a co do Pisania wierszy To nie mam Weny:((((((((( Znacie jakis dobry sposob zeby znowu nabrac energii aby jakies arydzielo stworzyc??

Opublikowano

Emocje nie są dobrym doradcą przy pisaniu. Lepiej odczekać: napisać,
odłożyć, przeczytać jeszcze raz, poprawić i ewentualnie - wkleić.
Z pisaniem wierszy jest jak z raczkowaniem: raczkujesz, raczkujesz i zaczynasz chodzić;
najpierw nieco chwiejnie, a z każdym rokiem coraz lepiej!
Czytaj, pisz, pisz i czytaj!
A dzisiaj się baw, wesołego Sylwestra i dobrego Nowego 2009 Roku!
Pozdrawiam - baba

Opublikowano

Z weną to ma każdy inaczej. Ja najczęściej mam wieczorem. I te powtórzenia (wiem, że się powielam) można to jakoś zastąpić. A i słuchaj Baby, bo mądrze mówi ("Emocje nie są dobrym doradcą przy pisaniu. Lepiej odczekać: napisać,
odłożyć, przeczytać jeszcze raz, poprawić i ewentualnie - wkleić.")
Ćwiczyć i pisać a będzie coraz lepiej. Pozdrawiam ;D

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man Wiesz, w pisaniu potrzebna jest też przebieżka. To proces jest cały. Wraca się do dyspozycji. Zmierza gdzieś, powolutku, kroczkami, rzadko kiedy siadasz i piszesz nie wiadomo co. To oczywistość, ale to raczej tak jest. też miałem i okresy niepisania wcale i okresy porzucenia długopisu. Miałem też i nadmiary. I serio sądzę, że 4 wiersze w miesiącu to powinno być klue sprawy, ale do tego stanu dopracować się musisz po prostu. Takie ja akurat mam wrażenie.
    • "Pasożyt - po trupich kościach"   W świecie krzywych luster trwam – pchła pasożytnicza, Gdzie snobizm, chciwość i głód w każdej tętnią żyle. W otchłani pustych żądz, co dna nie zna zazwyczaj, Gwałcimy matkę-naturę, by pławić się w pyle.   Chcemy wszystkiego naraz, bez wstydu i miary, Depcząc miękkość darni; błękit nieba nas parzy. Złocimy brzegi rzeki, kojąc nimi kary, Karmimy próżność łzami – kat, co o raju marzy.   Wrosło w nas marnotrawstwo, pycha bezrozumna, Zostawiamy za sobą zgliszcza i rany krwawe. Niszczymy bez skrupułów, choć czeka nas trumna, Paląc fundament ziemi pod stopy nieprawe.   Zamki legły w gruzach, twierdze w proch prawie starte, Chciałbym świat ten uleczyć, lecz zbyt jestem mały. Znikają piramidy, dziś nic już niewarte, Trzeszczy ludzka roztropność, kruszą się jej skały.   Ile czasu mur ten wytrzyma napór głodu? Ziemia drży pod stopami, o litość nas błaga. Gnuśność nas pochłonie bez żalu i powodu? Idziemy wciąż przed siebie – ślepa to odwaga.   Niszczymy się nawzajem, kradnąc jutra nadzieję, Jakby świat był zabawką pośród kości bieli. Zrozumiemy zbyt późno, gdy sens w nas zniszczeje, Że śmierć żywiciela los pasożyta dzieli.   -Leszek Piotr Laskowski      
    • @andrew   Ciepły, obrazowy wiersz z prawdziwą obserwacją natury. Też lubię obserwować niebo. :)  
    • @Leszczym Taka dyscyplina. Rozumiem. U mnie inaczej. Kilkanaście lat nie pisałem, to mi beret podnosi.
    • @vioara stelelor   Znakomity wiersz! Metafora oceanu jest fantastyczna, niesie cały wiersz od pierwszej do ostatniej linijki. „Uwolniony z kropki na końcu zdania" to obraz zaskakujący - mówi o wyzwoleniu się z cudzej narracji, z czyjegoś wyroku. Kontrast między „ja" a „ty" jest świetny. On - w żywiole, pewny, nasycony. Ona - na brzegu, przesypująca piasek, niezdecydowana. I mimo to nie ma tu wyższości, jest czułość. Ostatnia strofa jest uderzająca. „Surowy, miłosny ex libris" - ta para przymiotników robi ogromną robotę. Człowiek jako znak własności, ale i jako coś intymnego, trwałego, wpisanego w ciało.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...