Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Tyle kartek ile lez spadajacych po policzkach,
spacerow niezliczonych po mannheimskich uliczkach.
Tyle bolu i radosci wyciagnietej prosto z serca,
filozofi zycia najwiekszego w swiecie medrca.
Tyle smutku i logiki w zyciu ktore nam ucieka,
napelniona jedna pustka ktora na nas kiedys czeka.

Opublikowano

Wiem ze niema Polskich znakow bo miszkam w De..i mam Niemieckiego laptopa z niemiecka klawiatura wiec nie wiem jak przestawic..:( i Z polskim tez juz troszkie zapomina mi sie wiec zdarza mi sie takie glupie bledy robi:( z Gory przepraszam..a co do Pisania wierszy To nie mam Weny:((((((((( Znacie jakis dobry sposob zeby znowu nabrac energii aby jakies arydzielo stworzyc??

Opublikowano

Emocje nie są dobrym doradcą przy pisaniu. Lepiej odczekać: napisać,
odłożyć, przeczytać jeszcze raz, poprawić i ewentualnie - wkleić.
Z pisaniem wierszy jest jak z raczkowaniem: raczkujesz, raczkujesz i zaczynasz chodzić;
najpierw nieco chwiejnie, a z każdym rokiem coraz lepiej!
Czytaj, pisz, pisz i czytaj!
A dzisiaj się baw, wesołego Sylwestra i dobrego Nowego 2009 Roku!
Pozdrawiam - baba

Opublikowano

Z weną to ma każdy inaczej. Ja najczęściej mam wieczorem. I te powtórzenia (wiem, że się powielam) można to jakoś zastąpić. A i słuchaj Baby, bo mądrze mówi ("Emocje nie są dobrym doradcą przy pisaniu. Lepiej odczekać: napisać,
odłożyć, przeczytać jeszcze raz, poprawić i ewentualnie - wkleić.")
Ćwiczyć i pisać a będzie coraz lepiej. Pozdrawiam ;D

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Chciała mnie uśpić samotna miłość Wilgotna i troche zła Że nie może być czystą Miała małe pretensje Drobne jak dłonie palce opuszki Walczyły o kolejność rozkosz i sen Nie mogą być jedno Nie będą przecież razem tłem Zawsze musi być jedno Rozkosz trochę brudna Żeby był spokojny sen        
    • Cześć, tak :) Jestem słuchowcem i muszę przemielić tekst przez AI, żeby jako tako wyszło. Wiem, że AI też "pisze" teksty, ale ja tego nie tykam. Teksty tworze od pomysłu do końca sam - bez żadnej pomocy. Zapraszam na mój kanał na youtube, ostatnio trochę wrzuciłem, niektóre myślę mogą być dobre.
    • Zapraszam na youtube do wysłuchania piosenki:   Odeszła przechodząc w wspomnienie Jak bez złudzenia dzień żegnana Nie sączą się krwi strumienie Blizna gojąca wciąż jednak rana   Oczu blask jak gwiazd płomienie W sekundzie jednej przerwany Odeszła a wraz z nią natchnienie Znikł głos cicho szemrany   Pozostała melodia spokojna Z nią marzenia w sercu wyryte Duszy głębia jak wino upojna Przed wzrokiem myśli zakryte   Nadzieja już nie z tobą Powiązana miłości łańcuchem Gdy inni więcej dać mogą I ciałem i sercem i duchem   Żegnaj więc i niech dobrze się żyje Tobie, mnie i ludziom wokoło Ja sobie poradzę, jakoś przeżyję Ty wpadłaś – w błędnie toczące się koło
    • @FaLcorN Dziękuję za opinie, wiersz faktycznie jest prosty i raczej oczywisty w interpretacji. Miał być przestrogą przed naklejaniem sobie łatek i kondensowaniu swojej osobowości w ciasnych określeniach. Często obserwuję się to wśród młodych ludzi, zjawisko to raczej nie jest skomplikowane ale dosyć powszechne. Zależało mi na tym żeby wiersz mógł być potraktowany jako coś skłaniającego do refleksji, a imię Konrad to uniwersalny symbol który wszyscy kojarzą. Rozumiem jednak że przez prostotę może być raczej irytujący aniżeli refleksyjny.    Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...