Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kobiety - wierne są nie zdradzają Mężczyzn

Kla Ro
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Kla Ro

Kla Ro

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Fechtunek wielki nie słabe to Igraszki
Śmiało walczysz nie opuszczają cię Siły!

Apolla potrzebuje nie szukam Herkulesa,
Pieśni romantycznych pragnę nie chcę marmurowych Ramion
Dobra i ciepła wypatruje nie pożądam Szaleństw
Wiecznej miłości żebrzę nie chcę krótkiego Romansu
Ciebie tylko pragnę nie kocham Innych.

Najgorsza jest zdrada nie śmieszą nas Rogacze!

Kla Ro

Kla Ro

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

aaaaaa że niby epokowo źle?


hmm jakby to Pani wytłumaczyć Herkules i Apollo to takie wzorce facetów prawda? Jeden paker a drugi artysta - to nie ma nic wspólnego z przeniesieniem do epoki


a fechtunek no to wiadomo, chyba :|

pozdrawiam

mam nadzieję że wyjaśniłam "nieścisłości"

Matmi

Matmi

Opublikowano
Opublikowano

Aleś się napracowała! Gratulacje:) Ja to mam problem z rymami. Jak się męczę przy tym żeby i treść i słowa i rymy i przekaz i symbol bla bla a tu jeszcze trzeba żeby od tyłu działało ;)

Kla Ro

Kla Ro

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

haha dzięki :P w sumie takie raki to się prosto piszę, prościej niż jakiś sylabotonik rymowany :P

ale i tak najtrudniej pisze się teksty w których bawi się słowem - a takie uwielbiam :)

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...