Anna K. luba

[Page_up]

Gibka wieża olbrzymia
Bielą wtopiona w górotwory
Niepewnie podczas burzy stoi
Szarą mgłą jak liną zniewolona.

Czerwone pazury, drapieżne
Stalowym kłem uzbrojone - witają Cię serdecznie.

Dominujący obraz brązu
Odzienie, włosy i korale
Oczy następnie…

Głębia jest za płytka, ocean za mały
Studnia bez dna zbyt często używana,
Nawet wszechświat się kurczyć zaczyna
A tu jeszcze jedno oko.

Ciała opisać się boję, ponieść mnie może
Błąd Stwórcy okrutny, zbyt boskie stworzenie.

[bezsenna81]

zauważyłam niewielki błąd jest studia-a powinna być chyba studnia bo jakże by inaczej,poza tym fajna metafora kobieta jako wieża nie zdobyta lub jej inne oblicze jako studnia z której ktoś zbyt często czerpie wodę to tu już się samo nasuwa że każdy ma dwa oblicza a w szczególności kobiety,to tyle ode mnie,wiersz podoba się,pozdrawiam serdecznie:D

[zak stanisława]

Ciała opisać się boję, ponieść mnie może
Błąd Stwórcy okrutny, zbyt boskie stworzenie

dlaczego błąd Stwórcyokrutny? skoro boskie stworzenie i taka doskonałość?
tego nie rozumiem, to jakby zaprzeczenie tego o czym piszesz

[Page_up]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie o coś takiego mi chodziło, osoba zachwycona tym ciałem, tą kobietą, uważa coś takiego idealnego nie może istnieć, ale jednak to widzi przed sobą. Dlatego to zaprzeczenie, dlatego że ma problem z pojęciem tego piękna, że aż uważa to za błąd stworzenia. Nie dowierza.

[Page_up]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Błąd poprawiony, rzeczywiście literówka :D Uwielbiam jak przekaz tego co piszę dociera do czytelnika. Dziękuję.