Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Znów długopis z dłoni wypadł,
LECą kartki w TERaźniejszość.
ZAKaz, STop!
Och, Ach!......
Ni przegranA, NI to SŁAWA……

Przez wenę dusza wyprana.
Czy KUĆ, MIERZyć w mózgu wersy?
BABA krzyczy, IZBA jęczy.
Co to bęDZIE W nędzy?

Wyciekł tUSZ z KAłamarza
i mądrzejsze strofy składa…….

FANAtyzm tańczy oBERKA,
KRZYWA Krytyka ma kwef na twarzy,
schizofrenia zmysły waży………

PAN, CO LEK ten przepisuje,
niech poezję zahamuje,
gdyż me trzewia są bez siły,
a na głowie gołąb siwy

Opublikowano

Odpowiem tytułem filmu Marka Piwowskiego:
"PRZEPRASZAM, CZY TU BIJĄ?"
Masz dar do takich - układanek; dowcipnie i lekko
piszesz te "chocki - klocki",
Ireneuszu, PA,
- PROCKI.
Bardzo mi się podoba, zabieram:"BABA krzyczy, IZBA jęczy"!
Pozdrawiam
- baba

Opublikowano

Dzięki Magdo i Babo!
Pogubiłem się:
czym więcej wiem, tym częściej pytam się.
Pozdrawiam Was gorąco!

,, Odlot"
Niech mi jędza żurawiny naparzy,
skoro tchórz ma godność twarzy,

Ja zabieram żurawinę i jaśmin, a będzie Baba bez waśni:):):)

Opublikowano

wiersz bardzo żartobliwy ale nie obraźliwy,jest literówka kwef=krew być chyba powinno ,no ale poza tym super,ciężko się ruszyć na początku z miejsca na tym forum ,wiem coś o tym,pomysł trafiony,przynajmniej Pana zauważono a to już coś,ja jeszcze czekam,pozdrawiam:)

Opublikowano

bezsenna- nie jestem Pan, tylko lulek oki, a pany wyginęli w czasie rozbiorów(szlachta)
dziękuje i Ci i jak bede mógł pomogę oki. Smutno mi się zrobiło, jak tak napisałaś, ale jak mówią głowa do góry powiem tak niech róże ścielą Ci drogę:):
Stanisławo! nie godzien jestem pióra przy Twojej poezji,gdyż ładna zwrotka, tylko brakuje w niej przytuli, szkoda.Dzieki za pomoc, co ja biedny żuczek bez Ciebie bym zrobił.
Almare: dzięki za wgład
,,Skóra"
Niech biją Twoją,
aby nie moją!
Marlett: dzięki, że wpadłaś, a ta sympatia z nad piedestału wynikła aleeeeeee, tylko dwie osoby z serca mojego wyskoczyły, gdyż są tego warte te Panie lecz to przytulia z żurawiny:)
Dziekuję wszystkim i proszę pomocy, bo znów mi fraszka z głowy wyskoczy.
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis Przepiękny i prawdziwy wiersz Wiolu. W istocie, czasami jedyne co można zrobić to modlić się za tych co potrzebują, w nadziei że Pan Bóg zamieni "Szawła" w "Pawła", a potem wykorzysta to jako swoje narzędzie w walce ze złem. W każdym razie ja zawsze mam taką nadzieję modląc się. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński P.S. Czy tam w ostatnim wersie nie powinno być przypadkiem "modlitwą" zamiast "modlitwa"?
    • „Kiedy płakała”   Płakała. Głos nie mieścił się w ciele. Przepona zaciskała dłonie na szyi słów. Rozpacz rozdzierała powietrze. Oczy patrzyły do środka. Przypominały sobie nieszczęście, które weszło w pole.   „Kiedy kopała”   Schyliła się. Plecy pokłoniły się ziemi. Twarz napełniła się pracą, a skupienie wodziło po zagonach. Palce, nieruchome w ścisku, zrastały się z grudą. W oczach podniesionych do nieba rodziła się ulga i uśmiech. „Kiedy siedziała”   Siedziała. Jej ciało miarowo zlewało się z cieniem. Westchnieniem przecinała bezruch. Zamykała osę w szklance bez drżenia. Jaśmin zostawał w powietrzu. „Kiedy wybierała”   Wybrała ją. Dzień wcześniej upatrzyła sobie jej krągłe ciało i szybkie nogi. Rankiem otworzyła drzwi, by ta ostatni raz dotknęła zielonego poranka. W objęciach nieczułych ułożyła głowę jej na boku. W miodowych oczach zatrzymał się promień. Krew przytuliła policzek do wilgotnej ziemi. Miodowe oczy dalej patrzyły na słońce.
    • @Łukasz Jurczyk   Narratorem jest żołnierz , a więc  ten co nadstawia karku.   W świecie antycznym pancerz lniany był powszechny, ale wiersz mówi o o słowie, które zatrzymuje strach, który jest groźniejszy od ostrza, bo paraliżuje przed walką.   „Skłam mi prosto w oczy” - żołnierz nie szuka prawdy, a Arystandra nadworny wróżbita Aleksandra Wielkiego - staje się tu kimś w rodzaju psychologa. Narrator wie, że obietnica życia może być kłamstwem, ale akceptuje je, by „unieść tarczę”. Bez nadziei tarcza staje się zbyt ciężka.   Bardzo ciekawy jest motyw "ciszy bogów" - egzystencjalny. Najgorsza nie jest śmierć, ale poczucie, że niebo jest puste, a za cierpieniem nie stoi żaden plan.   W końcu narrator narrator dystansuje się od „Wielkiego Wodza” , który wie, że armia bez złudzeń to tylko tłum skazańców.   Ostatnia strofa jest świetnym domknięciem - wróżbita musi dźwigać ciężar złych znaków sam. Jeśli on pęknie i wyzna prawdę o nadchodzącej klęsce, pęknie cała armia.   Niesamowite studium o mechanice władzy - manipulacji i ukrywaniu prawdy.   I jakże aktualne!   Dym z ołtarza. Zasłania horyzont, na którym widać śmierć.     Pytamy ptaków o drogę. Lecą tam, gdzie zawsze, ale my widzimy znak.
    • @Nata_Kruk Muzyka – materia, z której budujesz bezpieczny kokon...   Wlej dźwięk do ucha. Niech zaklei każdą dziurę. Przed nocnym lękiem.   Pozdrawiam
    • „Za dwadzieścia lat?”   Rok dwa tysiące dziewiąty, ósmy grudnia, siódma rano, po raz już kilkudziesiąty na myśl mi wraca to samo.   Co będzie za lat dwadzieścia? Powojennej biedy dreszcze? Czy wojna, czy pokój wszędzie? Czy świat istniał będzie jeszcze?   Byłbym starcem, gdybym przeżył, dziadkiem po siedemdziesiątce, z pewnością w szczęście uwierzył — z takim wiekiem, już „majątkiem”.   Na historię tychże czasów może spojrzałbym inaczej? podważyłbym własne słowo: Gdybym żył — w co wątpię raczej.   — Że myśli miałem przesadne, gdy tę fraszkę zapisałem, bo wojen nie było żadnych i głupstwa tu nabazgrałem…!    Leszek Piotr Laskowski   PS:  Z biegiem lat wygląda to jednak nie najlepiej — 2026 rok.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...