Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ładne... po ile?
głodny jestem.

co po ile? bułki z dżemem?
na moim osiedlu rozdzają za darmo.
w ramach akcji "dokarm studenta" ;P:D
oj ale ja nie student. ale tak - chodziło mi o bułeczkę.
Opublikowano

Marlett! obawiam się, że w nawiasie jest rzecz bardzo ważna, to znaczy blok.
w dodatku nie byle jaki, tylko ten obok (jeśli go wytnę, to i dzielnice mogą sobie iść do diabła:P)
tak się obawiam ;(

dziękuję za wizytę, pozdrawiam serdecznie
andżela

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



;o) podnosisz mnie na duchu tą wzmianką o melodii;
właśnie ją chciałam oddać, ale chyba mi się za bardzo nie udało ;P
dziękuję serdecznie,
andżelika
ja naprawdę odbieram ten wiersz jak piosenkę,
i ma fajny rytm i melodię. Pomysł "dżemę" - zamiast "dżemkę"
- bardzo mi się widzi!
Trzymaj się, pozdrawiam mile
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



;o) podnosisz mnie na duchu tą wzmianką o melodii;
właśnie ją chciałam oddać, ale chyba mi się za bardzo nie udało ;P
dziękuję serdecznie,
andżelika
ja naprawdę odbieram ten wiersz jak piosenkę,
i ma fajny rytm i melodię. Pomysł "dżemę" - zamiast "dżemkę"
- bardzo mi się widzi!
Trzymaj się, pozdrawiam mile
- baba

tak, zmieniam Babo :) jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam serdecznie, latawcowo ^^
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jak to jeden z moich ulubieńszych twórców śpiewa :

" W rękach w głowach cichosza
w ustach w oczach cichosza
(...)
Tu cichosza tam cicho
szaro brudno i zima
(...)
i w ogóle nic ni ma "


tak więc oczekuje na jakieś nawiedzenie myśli.

a tu, tymczasem, Latawce coraz wyższych lotów ;)
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jak to jeden z moich ulubieńszych twórców śpiewa :

" W rękach w głowach cichosza
w ustach w oczach cichosza
(...)
Tu cichosza tam cicho
szaro brudno i zima
(...)
i w ogóle nic ni ma "


tak więc oczekuje na jakieś nawiedzenie myśli.

a tu, tymczasem, Latawce coraz wyższych lotów ;)
Pozdrawiam.

ajć, tak mi schlebiasz, że popadnę w samouwielbienie ;P
niezmiennie i uparcie czekam na coś Twojego =)
pzdr., angie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...