pokuta

[ariel luczynski]

w/g mnie właśnie dlatego Baudelaire piszę tak dobrze, że pomimo że jego utwory są skomplikowane to bez głębszej analizy wyczuwa się klimat, jakby tekst przemawiał do podświadomości.

[nAzGuL22]

Klimat klimatem, ale w tych tekstach jest tak wiele wątków pobocznych, które tworzą w ostateczności spójną całość, co pozwala na wiele interpretacji, a czasem i nadinterpretacji. Jak pisałem wcześniej, każda strofa mówi niby o czymś innym, a jednak o tym samym, o tej samej historii, która została zapoczątkowana w pierwszym wersie. A takie coś po prostu musi się dobrze czytać. A co więcej, poeta nie narzuca swojego zdania czytelnikowi, ale zmusza go do tego, aby sam te zdanie wypracował. A to jest bardzo ważne w poezji.

[ariel luczynski]

porównujesz mnie do Baudelaire'a :) pochlebia mi to xD

a tak na poważnie to każda poezja ma swoje zadanie. mi chodziło wyłącznie o to aby czytelnik wyobraził sobie uczucie, które starałem się w moim skromnym wierszyku przedstawić. mocno sugerując, owszem, lecz nie narzucając.

[nAzGuL22]

Właśnie mocne podkreślanie uczuć doprowadza do tego, że czytelnik jest obnażony ze wszelkich wrażeń, jakie chcesz mu przekazać. Bo mówisz wprost. Cierpię, jestem naiwny, życie nie jest lekkie. Krzyczysz tymi pojęciami, spowiadasz się z tego, zamiast opowiedzieć pewną historię, która wskaże te pojęcia. Zbrodnią dla tekstu jest właśnie nazywanie wszystkiego wprost. Tym nikogo nie da się oczarować ani skłonić do refleksji, bo ta refleksja jest dosłownie pokazana w treści. I to już determinuje do tego, że nie ma nad czym się zastanawiać. Bo wszystkie karty zostały wyłożone na stół.

[ariel luczynski]

jednak używam pojęć, które dla każdego niosą inne znaczenie (złudzenia,bezcelowe jestestwo,itp)
uważam więc, że czytelnik ma wolność interpretacji.

[nAzGuL22]

Używasz w tym wypadku bardzo górnolotnych pojęć. Tego też radziłbym unikać w poezji. W zestawieniu z marzeniami, pragnieniami, no i tej całej bezcelowości życia powoduje tylko to ,że tak naprawdę nie ma co interpretować, bo wszystko odnosi się do dwóch wersów z wiersza:

istnieję by istnieć.
żyję by cierpieć

Tu powiedziałeś wszystko po prostu.

[ariel luczynski]

nie wszystko.
"jestem wyznawcą złudzeń [...]" mówi że jestem marzycielem.

[nAzGuL22]

Jeśli dwie linijki wyżej i niżej masz wsadzone słowo marzenia, to nie mówi o tym nic a nic. Marzenia były wcześniej, teraz są złudzenia, a potem znowu marzenia, w takim zestawieniu to nie pasuje ni w w ząb. Jeszcze linijkę wcześniej piszesz że nie jest lekko żyć, więc automatycznie złudzenia dotyczą tego nielekkiego życia i jej materialnej sfery, czyli wartoś ćmaterialna jest tylko złudzeniem, pięknym bo pięknym, ale złudzeniem. O marzeniach już jest niżej.