Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ostro ;p
za pierwszym razem zdawało mi się to byćmoże obraźliwe,a raczej jakby wyzywające,
ale coś mnie korci po kolejnych czytaniach, że to ma głębszy sens. :)
Bardzo znacząca zdaje mi się tu pointa :)
trudny wiersz(przynajmniej dla mnie :) ), ale podoba mi się :)
serdecznie pozdrawiam... :)

Opublikowano

Tomku: podstęp- a nie postęp?
mm no jakiś zamotany tekst
tzn. że być może Autor domniema
że religia jest metamorfozą
jedno ale
obraz przejaskrawień (wyżej wymienionych, nie wymieniam bo widać) gdzie
wydaje się martwicą -nic nowego nastąpić nie może już,
nie wnosząc ale wpadając w otchłań
-zarysowywuje niebezpieczeństwa
pojmowania (tak to widziało się);
tekst w całości zamazujący prawdę,
Autor dodaje " zdaje się" i b. dobrze,
(może dodaj coś do tytułaka Autorze żebyś
był w miarę bezpieczny\;))
:)ciepłoniaście

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Trzeba być bardzo dojrzałym w wierze, żeby namalować tak wstrząsajacy obraz i zachować przy tym zdrowy dystans.

Traktowanie dogmatu jako ogłupiajacej mantry prowadzi donikąd; z drugiej strony sugeruje odniesienie do Pierwszeg Przykazania i wypływające z tego konsekwencje. Toksyczne 'zamienniki' celem uzyskania wyższego, duchowego wymiaru.
Subtelna obrona wartości na zasadach zestawienia realiów współczesnego świata, ciekawe...

Prawdziwa awangarda - jestem na 'Tak'


Pozdrówki :)

kasia.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Trzeba być bardzo dojrzałym w wierze, żeby namalować tak wstrząsajacy obraz i zachować przy tym zdrowy dystans.

Traktowanie dogmatu jako ogłupiajacej mantry prowadzi donikąd; z drugiej strony sugeruje odniesienie do Pierwszeg Przykazania i wypływające z tego konsekwencje. Toksyczne 'zamienniki' celem uzyskania wyższego, duchowego wymiaru.
Subtelna obrona wartości na zasadach zestawienia realiów współczesnego świata, ciekawe...

Prawdziwa awangarda - jestem na 'Tak'


Pozdrówki :)

kasia.

może niekoniecznie trzeba być dojrzałym w wierze, ale widzieć różne nasilenie wiary przez pryzmat wiernych czy niewiernych /poza tym każdy w coś wierzy, dla każdego tak na prawdę co innego jest religią i często mija się to z wiarą w Tego Jednego/

dzięki za przychylne słowa /

uszanowanie /

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...