Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

i tak –
u nas trochę cieplej, poczta dalej czynna
ludzie bardziej nerwowi, jednak to z przyzwyczajenia
od czasu do czasu zatrzymuje się tramwaj
gdzieniegdzie młodzi ludzie trzymają się za ręce

tam dalej kościół i park, można się zatrzymać
rzucić chleb ptakom, poczytać ogłoszenia
pozdrowić znajomego i zapytać czy wygrał
w drżącej dłoni trzyma kupon – marzenia na święta

bo idą

ze szkoły dzieci, twarze ich matek w oknach
na balkonach pranie, ja tylko narzekam na korki
nowa sąsiadka bardzo przyjemna i miła
nie martwię się o czynsz, nawet coś tam płacą
i mija tak

jedno po drugim
ostatnio się nawet boje
- tak rzadko się kłócimy

Opublikowano

Bardzo ciekawy wiersz. Jeśli mógłbym coś zasugerować... zamiast drugiego "zatrzymać", z uwagi na kościół, park, ptaki, znajomych - może "pochylić"?
Pozdrawiam serdecznie.
tam dalej kościół i park, można się pochylić
rzucić chleb ptakom, poczytać ogłoszenia
pozdrowić znajomego i zapytać czy wygrał
w drżącej dłoni trzyma kupon – marzenia na święta

Opublikowano

"- tak rzadko się kłócimy" - do mnie przemawia,
bo: - "kto się lubi ten się czubi",
- kłótnia jest również rozmową
- kłótnia oczyszcza atmosferę
- kłótnia - przeciwstawność "cichych dni"
Zwłaszcza, jak nie rozmawiamy i do tego się jeszcze nie kłócimy,
to już bardzo, bardzo, źle!
Wiersz podoba mi się, bo to są również moje myśli,
jak idę ulicą.
Serdeczności
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wierzyć jeszcze, że grają ludzie.  Pzdr.
    • Te dni, które jak serca nieruchome w pierś gniotą, są tylko nocą i tęsknotą, i ziemią, która uśmierca.   Te sny, które na skroni ciążą jak zakrzepy krwi, to cierń wkłuty w powieki, ból zdjętych z krzyża dłoni.   A my z prochów urodzeni na kilka oddechów, na sen, na kilka nocy, na dzień, na profil cmentarnych kamieni.
    • @Radosław dziękuję!  @Rafael Marius dziękuję! @Myszolak dziękuję!  @iwonaroma dziękuję! @APM dziękuję! @Łukasz Jurczyk dziękuję! 
    • Anioł stróż, z którym trwa się ramię w ramię. We wspólnym pokoju, w prawie jazdy, w pierogach ruskich. W wymyślonych słowach, w fantazyjnym świecie i w rozmówkach wieczorowych. Raz przedszkole, raz gimnazjum, raz matura. A potem ramię w ramię - w obce miasto.   Jest w tym jakaś oczywistość, odwieczne status quo - nigdy przecież nie było inaczej i trudno wyobrazić sobie "inaczej", bo czym ono właściwie miałoby być? Tak już jest - i kropka. A stałość ta jest tak zuchwale pewna, jak pewny jest śnieg zimą, obiad u mamy i amen w "Ojcze nasz".   Aż przychodzą dwudzieste czwarte urodziny. Zwyczajne na oko, jak to urodziny - zasypane życzeniami, pachnące świętem, winem i czekoladą. Ale połowiczne. Ale już niewspólne.   Nie ma już śniegu, nie ma już obiadów, nie ma już amen. Wracasz pod wieczór - jak zawsze. Jak zawsze przekręcasz klucz i zdejmujesz buty. Jest sufit - jak zawsze - i są drzwi, a w nich szklana szyba, a za nimi bałagan. Jak zawsze. I jak nigdy - nie ma już brata.   7 IV 2025
    • @JuzDawnoUmarlem teraz peel musi znaleźć w sobie siłę, aby dopłynąć do brzegu...Fajna miniatura!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...