do Ciebie

[atom]

moje palce
już nie płoną
w proch się obracają
moje myśli
prymitywnie
biegną do Ciebie
bezmyślnym wrzaskiem
moje ciało
żywy kamień
w Tobie

[nAzGuL22]

Wpierw ten wiersz. Po co umieszczasz w tekście te same słowa co w tytule? Niepotrzebnie powtarzasz oczywistą oczywistość. Staraj się pisać tak, aby wiersz nie był powieleniem tytułu a ledwie znacznikiem tekstu, który by przyciągał. Bo "Dla ciebie" nie jest zbyt wymyślne ani interesujące. Co niestety znajduje potwierdzenie w treści. Jest to zaledwie krotkie i może treściwie, ale nie daje obrazu, nie pozwala pomyśleć i ject całkowicie dopowiedziany a to przecież zbrodnia dla wiersza.

Spróbuj rozbudować bardziej tekst, umiejscowić go w jakimś miejscu, niekoniecznie czasie. Nadać tekstowi jakiś większy znaczeniowo wyraz i korzystać więcej z bogactw polskiego języka.

na ścianie
autoportret mojej duszy
-wierzba płacząca
na półkach sumienia
pechowe trzynastki
i martwe czarne koty
w lustrzanym odbiciu
kawałek drewna
wyrzeźbiony w człowieka

Tu jest trochę lepiej, bo można przynajmniej sobie wyobrazić i tą wierzbę, i tą półkę i koty w odbiciu lustra. Ale strasznie spłycone to puentą a'la Pinokio.
Jak piszesz autoportret w tytule, to nie powtarzaj tego w treści. Do tego mając taki tytuł, mógłbyś np. napisać tak :
Autoportret

wisi na ścianie
wierzba płacząca
na sumieniu półek
pechowe trzynastki i martwe koty
zbiły się w lustrze

To oczywiście taki przykład i przepraszam za tak dużą ingerencję w wiersz.
Aha, wracając do puenty,

Kawałek drewna
wyrzeźbiony w człowieka

Nielogiczne bardzo udziwnienie w tym tekście jest.

Ot tyle, pozdro

[Alicja Daszczyk]

Uwielbiam takie klimaty,
wiersz bardzo treściwy
pozdrawiam ;)