[[[ LXV ]]]

[Ewa Nesma]

Za oknem pada deszcz, krople jak płacz wybijają rytm smutku
Czasami żal ubieram w tęczę i noszę różowe okulary by ukryć łzę goryczy
Oswajam myśli rozpaczy by zrozumieć akceptację

Bywają takie dni gdy mysli gubia ubrania
I nigdy nie jest tak jak już było
Ulicą maszeruja zagubione pomysły
W parkach tańczą roześmiane wspomnienia

Na parapecie usiadł kot Filemon
Szukając odmiennego
Spojrzenia na rzeczywistość.