Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dobre haiku! Swoją drogą masz u mnie plus za ten most:)
Most jest śliczny! Zwłaszcza teraz jesienią... rzuca się w oczy :)
Ni stąd ni zowąd górskie strumienie zlewają się w ryczące rzeki
nawet mnie chce się płakać jak bóbr przy takiej pogodzie. Uuuu....
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dobre haiku! Swoją drogą masz u mnie plus za ten most:)
Most jest śliczny! Zwłaszcza teraz jesienią... rzuca się w oczy :)
Ni stąd ni zowąd górskie strumienie zlewają się w ryczące rzeki
nawet mnie chce się płakać jak bóbr przy takiej pogodzie. Uuuu....
Jesień to piękna pora roku! Jak nie pada deszcz, to nawet nie taka smutna;) Ps. Jak widać jest bardzo inspirującą porą roku!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ja kocham jesień. Zresztą podobno Wodniki nie lubią ani upału, ani mrozu,
co niniejszym potwierdzam :) A depresja? Może być psychiczna ale i atmosferyczna,
kiedy ciśnienie spaaaada na łeb na szyję i zaczyna lać jak z cebra.
Toteż jednej łezki więcej z mostu którejś z tych kobiet na moście nikt nawet nie zauważy.
A zauważyłaś wodę? Drzewo jest niby zielone, ale woda pokazuje jakie jest naprawdę.
Dokąd zmierza to wszystko: ni stąd ni zowąd.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ja kocham jesień. Zresztą podobno Wodniki nie lubią ani upału, ani mrozu,
co niniejszym potwierdzam :) A depresja? Może być psychiczna ale i atmosferyczna,
kiedy ciśnienie spaaaada na łeb na szyję i zaczyna lać jak z cebra.
Toteż jednej łezki więcej z mostu którejś z tych kobiet na moście nikt nawet nie zauważy.
A zauważyłaś wodę? Drzewo jest niby zielone, ale woda pokazuje jakie jest naprawdę.
Dokąd zmierza to wszystko: ni stąd ni zowąd.
O! Muszę Ci na ucho powiedzieć, że ja też jestem Wodnikiem i potwierdzam powyższe;) Aczkolwiek zdecydowanie jestem bardziej ciepłolubna:) Mimo wszystko garnie mnie do słońca.
Co do wody...Tak tak, zauważyłam!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Aaa... to dlatego jesteś taka inteligentna :))
Dobra dobra;) Ty mi tu nie ironizuj;) Ps. Widać są jeszcze bardziej inteligentne Wodniki:) Jeden i drugi Wodnik jest na pewno uparty, prawda?;) Udowodniliśmy to już kilka razy;)
Nawet wiem dlaczego: czytałem też o tym, jakoby Wodniczki były najgorszymi
żonami ze wszystkich znaków w horoskopie :))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dobra dobra;) Ty mi tu nie ironizuj;) Ps. Widać są jeszcze bardziej inteligentne Wodniki:) Jeden i drugi Wodnik jest na pewno uparty, prawda?;) Udowodniliśmy to już kilka razy;)
Nawet wiem dlaczego: czytałem też o tym, jakoby Wodniczki były najgorszymi
żonami ze wszystkich znaków w horoskopie :))
No teraz to chyba Ci coś zrobię;)))) Ps. Musisz zapytać mojego męża:) Aż tak bardzo nie narzeka:) Wiesz...myślę, że podobnie jest w przypadku mężów;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To prawda, jest cierpliwa prawie tak jak ja :)
A też jest takim uparciuszkiem jak Ty?;)))
Ja, pantoflarz? Mnie w domu widać tylko teoretycznie :)


Mrówki się nie zauważa.
Nawet, gdyby biegła w drewniakach
mrówka jest nieciekawa,
nijaka.

Czy ktoś słyszał na przykład,
żeby w niedzielę się szło
ot, pooglądać mrówki
na spacer do ZOO?

"Czy to ZOO?"
"Tak. Słucham?"
"Macie mrówki może?"
"Mrówki? Nniee... mrówek nie mamy.
Nie mamy? ...o Boże!

- proszę dzwonić za miesiąc,
my to naprawimy:
zdobędziemy mrówki -
nie ma siły!"

Rzeczywiście, jesienią
przy klatce muflona
napotykam tablicę:
MRÓWKA FARAONA

Samej mrówki nie widać.
Może wlazła pod kwiaty?
Albo, jak to i mrówka
dała dyla przez kraty.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


A też jest takim uparciuszkiem jak Ty?;)))
Ja, pantoflarz? Mnie w domu widać tylko teoretycznie :)


Mrówki się nie zauważa.
Nawet, gdyby biegła w drewniakach
mrówka jest nieciekawa,
nijaka.

Czy ktoś słyszał na przykład,
żeby w niedzielę się szło
ot, pooglądać mrówki
na spacer do ZOO?

"Czy to ZOO?"
"Tak. Słucham?"
"Macie mrówki może?"
"Mrówki? Nniee... mrówek nie mamy.
Nie mamy? ...o Boże!

- proszę dzwonić za miesiąc,
my to naprawimy:
zdobędziemy mrówki -
nie ma siły!"

Rzeczywiście, jesienią
przy klatce muflona
napotykam tablicę:
MRÓWKA FARAONA

Samej mrówki nie widać.
Może wlazła pod kwiaty?
Albo, jak to i mrówka
dała dyla przez kraty.

Jesteś niemożliwy;) Ona musi być złotą kobietą:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za ten komentarz – i za przypomnienie, że zanikanie to nie koniec. Czasem piszę, żeby to sobie właśnie uświadomić. Te wiersze o depresji - to przypomnienie o tej chorobie, wcale nie takiej rzadkiej, jakby się wydawało. A dziś jest szczególna okazja.  Pozdrawiam. 
    • @iwonaroma   To bardzo miłe słowa, dziękuję! Choć z "krytyczką to naprawdę przesada"  – nie czuję się krytyczką, raczej uważną czytelniczką, która czasem powie głośno to, co myśli. Może właśnie dlatego, że sama piszę, wiem, jak bardzo słowa mogą dotknąć, więc staram się być pozytywnie nastawiona do każdej osoby piszącej.  A sodówka? Zdecydowanie nie w moim przypadku - zbyt dobrze wiem, ile mi jeszcze brakuje, żeby cokolwiek uderzało mi do głowy. :)  Pozdrawiam ciepło! :))) 
    • I wyżyłował, a woły żywi.   Zarzyna barany na rabany zraz.   A tyranizowała: mała wozi naryta.   Ikar wyłudza: gaz duły wraki.   Ibo rad uciska, maksi cuda robi.   A da popalić, i lap opada.            
    • Rzeczywiście, wszyscy borykamy się ze zdejmowaniem z siebie cienia i oswajaniem własnego zanikania.  Dobrą nowiną jest to, że to nie koniec, bo światło jest nieskończone a my jego iskierkami :) Oczywiście, trzeba dotrzeć, a po drodze krzaki :(
    • @Gosława   Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne.  Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości. Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji. Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę.  Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...