ona i on

[izabela walter]

o nas mówili
taka ładna para
uśmiech twoich oczu
suszył moje żale
oddech przeplatał się
z potokiem uczuć
dom tętnił szczęściem
i niebo jakby bliżej
naszych dłoni spragnionych

później
nosiłam twoje koszule
głodna dotyku
chodziłam z jedną różą
i kładłam na marmurze
wstrzymując oddech
nasłuchiwałam tętna
bez rozumu i życia
na złość ludziom i pogodzie
żałosna bez uśmiechu
twych oczu jak cień zbłąkany

dzisiaj
pochowałam koszule
czas zabrał twój zapach
wiatr różę z marmuru
uśmiecham się cicho
a gdy nikt nie patrzy
tulę do gołych ścian
naszej przyszłości


***

razem
budził nas szept
niecierpliwych dłoni
i ospałych liści szmer
niezgrabna czułość słów
tuliła Morfeusza
świat oglądał nas przez
lekko uchylone drzwi
i łzy wydawały się
mniej słone

wtedy
jak cień chodziłaś
jedną drogą
bez pamięci słów i dnia
gdy czas nieczuły kapał
spomiędzy ciężkich łez
nie śmiałem spojrzeć
w te zastygłe oczy
a szelest ciężkich włosów
wyrywał wciąż ze snu

teraz
nie patrzą już
za tobą
drogę porósł chwast
nie szukasz już oddechu
naszych wspólnych chwil
uśmiechasz się do słońca
moje koszule w szafie śpią
i tylko te zastygłe oczy
i czasem błędny szept

[Klaudiusz]

piekny wiersz
pozdr

[izabela walter]

dziękuję
wielu zarzuca mu jednak banał

[Catalina Acosta]

Bardzo mi się podoba, zwłaszcza koszule i gołe ściany przyszłości. Widzę dramat dwojga ludzi, technicznie można jeszcze "dopieścić", ale moim zdaniem od techniki wazniejsze to, ze porusza. Mnie poruszył.

Cmok,
Catalina