Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pociągi, przedziały, papierosy.

Eryk Zimmer
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Eryk Zimmer

Eryk Zimmer

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Jadę przez zarośnięte pola,
Ludzie w przedziałach
czytają gazetę.

...a ja siedzę i tak myślę czy nie pociągnąć za hamulec...

Pierwszy dziś papieros
w pociągowym kiblu
smakuje jak zbawienie.

Dym odbija się od lustra,
tworzy dziwne wzory.

kołka, statki, samoloty.

Chyba nawet kupiłem bilet.
Mówię: wspomogę tę instytucję,
mimo ze od lat ktoś marnotrawi te pieniądze.

Czy ktoś w ogóle sprawdzi ten świstek?

Pani przy oknie dojrzała sarenkę.
Cóż to musi być za widok
dla kogoś z Warszawy!
Tak mniemam o tej pani.
Wygląda na stołeczną.

Nie wiem po co zrobiono te przedziały na sześć osób.
Nie mogli pojedynczych zrobić?

Każdy miałby święty spokój.

Oto są pozdrowienia
z pociągu do Poznania,
Gdzie ludzie
choc siedzą obok siebie
nie widzą nikogo
Czytają gazetę.



P.S. Mam mieszane uczucia, nie wiem do końca czy to mi wyszło. Prosze o komentarze.

Eryk Zimmer

Eryk Zimmer

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Chodziło mi mniej wiecej o to, że kiedyś w pociągach się rozmawiało, podróżowało wspólnie z nieznajomymi osobami. Teraz kazdy ma ipoda, gazete, książke lub cokolwiek i patrzy tylko na zegarek kiedy dojedzie do swojego miasta. Kiedyś każdy przedział był osobnym słowem znaczącym całość, dzisiaj jest tak jakby w tym słowie po kazdej literze postawić kropkę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...