...:::Świt:::...

[kropelka]

Bladym świtem,
wychodzę na świat,
by spijać
pierwsze krople rosy,
drżące na soczystej trawie.
Wiatr czesze me włosy
w złociste warkocze
lśniące w promieniach
wschodzącego słońca.
Skowronek nuci
melodie z mych snów,
chroni mnie swym skrzydłem.
Sycę swe ciało
pożywnym nektarem życia i
biegnę ile tchu
ku memu szczęściu.


[sub]Tekst był edytowany przez kropelka dnia 23-06-2004 22:05.[/sub]

[Catalina Acosta]

"me włosy", "mych snów", "chroni mnie", "sycę swe", "memu szczęściu" - ja, ja, ja - boski, niekłamany egoizm. Czysty.
Cmok,Kropelko,
Catalina

[Mirosław_Serocki]

"me", "swe" i inne to całkiem do kitu.

"Wiatr czesze me włosy
w złociste warkocze"

To jakiś fryzjer Alojzy Wiatr?

Ogólnie wiersz (?) nie nadaje się. Nie zobrazował żadnego świtu, poranka, radości. Nic.

Pozdr.

[Michał Kowalski]

podzielam zdanie przedmówców - sam początek brzmi jako tako - z biegiem wersów jest jednak coraz słabiej
pozdrawiam