Co-chwila (sonet)

[adolf]

Zwierzenia Księżyca

Powoli się zwija wiatru włosie w kłęby
wełniste - Ustępuje miejsca wodzie.
Słońce lekko trącam, by kręgle z promieni
Pchnęło w dół. Nim fala jak miecz je potnie.

Morze to jest cień, skraplany co nocy,
Gdy idę. Po świata gasnącym kształcie.
W nim pączkują duchy, weń wtopione głosy
Oraz ja. Wciąż wtulony w jego płachtę.

Miliony chwili, przykryłem lecz jednej
Nie tknąłem stopy, wklęsłej stopy piasku
Gdy wiatr jej ziarna rozrzucił po niebie.

I odcisk-kształtu wciska we mnie listek
Łódkę wspomnienia, cudzy fragment czasu
że się wśród chwil ludzki kryje wszystek.

[Mateusz-_Ulvhedin]

bardzo piękny sonet. mnie wzruszył i wywołał we mnie melancholie :)
śledząc strofe po strofie ukazał mi się piękny obraz :) ach.. az sie rozmarzyłem :)
jak dla mnie to ogromniasty plus :)
Serdecznie pozdrawiam... :)

P.S. a i jeszcze tylko dodam, że z wielką radościa wrzucam do ulubionych :) :)

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki za wfgląd i fajnie, że się podba ;)

POZDR.

[teresa943]

Rzeczywiscie mozna sie rozmarzyć.
Fajnie, Adolf.
:))
Pozdrówki.