Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

'Magia gwiazd

Malowany Dzbanek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Malowany Dzbanek

Malowany Dzbanek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wieczór, niebo, a na nim gwiazdy, jak małe perełki
I wielka moneta rzucająca światło do ciemnego domu
Dziecko z noskiem przy oknie wpatrzone w te dziwy
Próbuje dojrzeć spadające gwiazdy, by pomyśleć życzenie
Nie wie jeszcze, że to nie gwiazdy tylko odłamki meteorów
Lecz mama ani tata nie podejdzie i nie powie "Nie bądź głupi"
Bo sami byli kiedyś mali i śnili o wróżkach,o magi,o baśniach
Wręcz przeciwnie, podchodzą do dziecka, obejmują je ramieniem
I sami wciągają się w tajemniczy nastrój,przyciskaja nosy do okna
I pokazują co jakiś czas małemu Jasiowi 'spadającą gwiazdę'...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Próg

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za ten komentarz – i za przypomnienie, że zanikanie to nie koniec. Czasem piszę, żeby to sobie właśnie uświadomić. Te wiersze o depresji - to przypomnienie o tej chorobie, wcale nie takiej rzadkiej, jakby się wydawało. A dziś jest szczególna okazja.  Pozdrawiam. 
    • Berenika97
      wszystko tak samo

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   To bardzo miłe słowa, dziękuję! Choć z "krytyczką to naprawdę przesada"  – nie czuję się krytyczką, raczej uważną czytelniczką, która czasem powie głośno to, co myśli. Może właśnie dlatego, że sama piszę, wiem, jak bardzo słowa mogą dotknąć, więc staram się być pozytywnie nastawiona do każdej osoby piszącej.  A sodówka? Zdecydowanie nie w moim przypadku - zbyt dobrze wiem, ile mi jeszcze brakuje, żeby cokolwiek uderzało mi do głowy. :)  Pozdrawiam ciepło! :))) 
    • M_arianne
      I wyżyłował

      Przez M_arianne · Opublikowano

      I wyżyłował, a woły żywi.   Zarzyna barany na rabany zraz.   A tyranizowała: mała wozi naryta.   Ikar wyłudza: gaz duły wraki.   Ibo rad uciska, maksi cuda robi.   A da popalić, i lap opada.            
    • iwonaroma
      Próg

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Rzeczywiście, wszyscy borykamy się ze zdejmowaniem z siebie cienia i oswajaniem własnego zanikania.  Dobrą nowiną jest to, że to nie koniec, bo światło jest nieskończone a my jego iskierkami :) Oczywiście, trzeba dotrzeć, a po drodze krzaki :(
    • Berenika97
      ciszy wezbrane brzegi

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gosława   Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne.  Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości. Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji. Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę.  Pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...