Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kolejny pierwszy i wszyscy znów starcie
wielu na skraju niektórzy wypoczęci
ruszają

już w pełnym pędzie ile sił
jeszcze tylko zakręt
ostatnia prosta
i będą mogli wreszcie

zacząć nowe okrążenie

ktoś pada wyczerpany
nie rozszarpią tu nie busz
nie ma czasu

wesołość pod pozorem współczucia
jednego mniej pretendenta do złotego i srebrnego
grobowca

wśród tłumu biegaczy
z numerami PESEL na koszulkach
spaceruje on

zdumiony że mimo takiego tempa
wciąż nie jest ostatni
nieco zniszczony kontusz
i dumny pas słucki
choć za całe latyfundium ma skrzynie zabazgranych kartek

z szabelką ironicznego uśmiechu
widzi i opisuje
choć nie tęskni wcale

(27 sierpnia AD 2008)

Opublikowano

Droga Rachelo, dziękuje pięknie za wizytę. Cieszę się, że dostrzegasz postęp. Jestem Ci wdzięczy chociażby i za to :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pan Brat się kłania. Tym samym ja, by nie małpować jego zachowania, powiem tylko: Dziękuję. Co nie znaczy wcale, że jestem mniej wdzięczny. ;)

Pozdrawiam,
Drax

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @FaLcorN   och Kornel…jesteś zbyt drobiazgowy;) koniec z piosenkami.!  boję się już cokolwiek wstawić;)       
    • @APM   Przenikliwe spojrzenie na walkę poety ze słowem! Niezła jest ta zmiana perspektywy - najpierw próbujesz ożywić znaki ("ciągnę za sztywne ręce", "pokazuję język"), a potem same znaki interpunkcyjne zamieniają się w narzędzia tortury. Końcowe obrazy "cmentarz połamanych liter i nienapisanych wierszy" to smutne określenie twórczej niemożności. Napisałaś wiersz o tym, jak poezja może stać się niemożliwa, a jednak świadczącym o tym, że jednak jest możliwa. Piękna sprzeczność.
    • @Czarek Płatak   Ten nastrojowy wiersz to małe arcydzieło synestezji i melancholii. Budujesz w nim intymną relację między światem wewnętrznym a naturą, która zdaje się żyć własnym, niemal ludzkim rytmem. Cisza nie jest tu brakiem dźwięku, ale aktywną siłą, która „żłobi wersy” - sugeruje to ból lub głębokie przeżycie, które zostawia trwały ślad na człowieku. To piękny obraz tego, jak samotność i spokój nocy zmuszają do autorefleksji. Natura nie jest tu tłem, ale aktywnym uczestnikiem zdarzeń. Tytułowa „piosenka” to właśnie ten rytm wybijany o okno, który łączy świat zewnętrzny z chłodną szybą. Ostatni wers - „opierałem o nią czoło” – jest niezwykle sugestywny. Gest ten wyraża zmęczenie, smutek albo głęboką tęsknotę. Szyba staje się tu barierą, ale też jedynym punktem styku między człowiekiem a nieuchwytnym światem nocy. Piękna poezja!     
    • @Somalija nowalijki swoje są radością:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...