Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wierszyk niezbyt ambitny, mi się wogóle nie podoba, napisany jako pożegnanie z portalem X (lae nie tym!) , szybko niechlujnie, trcohę poprawiony,. bez większej ambicji, ale jednka, trzeba rpozyznać że chybacoś ma (choć ejst brzydki)

to już4 gniocik :PPP

Na pożegnanie...


Obosiecznego się miecza strony
Iskrą z ogniska wzajem zgodnie ostrzą,
Jeszcze się ogień pali niewzruszony
Kwitnie kwiat jego, cienie wszelkie płosząc.

Lecz drwo się kończy... i łza-iskra pada
Na obręczy kamienie.
Listek płomienny, ponad lasem lata
Zapomina o świetle

I cień przychodzi, ogrzać się w popiele,
W tych prochach blasku, tarza się i biega
Zdmuchując wszystek, czerniąc chmury w niebie
I noc farbuje, co przed dniem ucieka

Gdzie teraz jestem, tu wśród nocnej ciszy
Świat się w czerń z cieniem zlewa
kiedyś był zamek, był i księżyc wbity
tam - na wierzchołku drzewa

Bo oto księżyc, zasnął jak i ogień -
Więc darmo szukam, mi znanego świata
O czym śnią oni? Ja wiem.... wam nie powiem
Bo ich się mi sny ziszczą kiedyś w blaskach

Drzemie więc jasność, spala się do wewnątrz
Plecie sny z po-blasku
Wszelki dziś ogień, chrapie ziemię ciemniąc
I śni o ziarnku piasku
(z gwiazd)

Opublikowano

Obosiecznego się miecza strony
Iskrą z ogniska wzajem ostrzą
Jeszcze się ogień pali niewzruszony
Kwitnie kwiat jego cienie wszelkie płosząc

Drwo się kończy iskra pada
Na obręczy kamienie
Listek płomienny ponad lasem
Zapomina o świetle

Cień przychodzi ogrzać się w popiele
W prochach blasku tarza się i biega
Czerniąc chmury w niebie
Noc farbuje co przed dniem ucieka

Gdzie teraz jestem wśród ciszy nocnej
Zamek i księżyc wbity na wierzchołku drzewa
Zasnął jak ogień
Darmo szukam znanego świata

Drzemie jasność spala się do wewnątrz
Plecie sny z po-blasku
Wszelki ogień chrapie ziemię ciemniąc
I śni o ziarnku piasku z gwiazd



Po mojemu tak j/w. Co o tym sądzisz? Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ciekwe. Też tak mogłoby być. Widze, usnięcie paru zwrotow na rzecz nagłośnienia drugich.
Zastanowię się ;)

Dzięki zawgląd, koment i rpopozycję

pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • "O tempora! O mores!" = "O czasy! O zwyczaje!" - refleksja autora nad tym, co obecnie wyczynia się w internecie i w mediach społecznościowych... "O tempora! O mores!"   Wcale nie błahe, lecz ponadczasowe poruszam w swych wierszach idee nie nowe. A że ośmielam się wśród kwasu powodzi, poruszać sprawy, o które się godzi? Problemy, które rozważam tak licznie, rzadko poprawne są politycznie. Chcę zgodę czynić i rękę podaję, A wiersz na końcu z morałem oddaję. Jednak wystarczy, że w wierszu poruszę Patriotyzm i wiarę – bo więcej nie muszę. Wtedy internet w swym chamstwie czasami, w ogóle nie liczy się z obelgami. Warto niekiedy zadać pytanie: „Co tu się dzieje, panowie i panie?” Zrozumcie, kochani, proszę mi wierzyć, Pytam z kulturą, nie żeby ośmieszyć. Zresztą wy sami już dobrze wiecie, Co się wyczynia w tym internecie... Kończąc refleksją zapytam od nowa: Czy można szaleństwu temu podołać?
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Leszczym   Fantastyczny kawałek literatury! Od razu uderza w nim ten gombrowiczowski klimat. To trafna , groteskowa diagnoza rzeczywistości. Twój tekst to bezwzględna, a przy tym zabawna wiwisekcja mechanizmu „ robienia wielkiej „figury” z totalnego „figuranta”. Próba ulepienia sukcesu wyłącznie z motywacyjnych haseł i zerowego budżetu to uniwersalne podsumowanie realiów branży rozrywkowej i współczesnego tworzenia celebrytów na siłę. A motyw książek, które powstały wbrew pierwotnym założeniom to już wisienka na torcie. Najlepsze komedie i paradoksy pisze samo życie, zwłaszcza gdy intencje twórców całkowicie rozjeżdżają się z efektami. Świetny tekst! Przeczytałam z przyjemnością!
    • @beta_b   Wiersz bardzo przejmujący! Czuć w nim ogromny ciężar, ale też i odwagę - bo samo zadanie sobie tych pytań to już krok ku wyjściu. Pozdrawiam. 
    • @Waldemar_Talar_Talar   Wzruszające, jak obie sztuki - słowo i obraz - podają sobie tu rękę. Poeta daje malarzowi wiersz, malarz daje widzom płótno, a my dostajemy jedno i drugie. Mądra historia. :)  Pozdrawiam. : )
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...