Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

stawiam krok nie musisz sam stawiać
przedostatni przedostatniego kroku
klękam klękniemy razem
kiedy przyjdzie czas

dźwięki oklasków nie dla oklasków
nie potrzebuję smakować piasek
słyszeć więcej z tobą łatwiej
smakuję piasek poznawać świeży smak

jestem kamieniem z kamieni piasek
świadkiem sypać naszym stopom
majaczeń nie da odpocząć woda
koszmar trwa zmywając ostatni ślad


w dziurawym w ubraniu dziury
ubraniu nie są straszne trawy
żegnam świat kołyszą koniec lata
nasz nowy świat

razem
Marlett oraz Sosna

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Ciekawie, czytałam juz te wiersze, ale teraz, poza ostatnią strofą można czytać również liniowo, fajnie się uzupełniacie.
Pozdrówki :)
kasia.
Kasiu!
Jeśli jest to zauważalne tym bardziej cieszy nas wspólne pisanie:))
Ciepło pozdrawiaMy.
Opublikowano

Czytałam wcześniej oba wiersze.
Jestem po wrażeniem nie tylko zestawienia, ale przesłania nadziei: "jestem z tobą, ty ze mną-razem". Jest to postawa ludzkiego szczęścia.
Wasza jedność wzrusza i buduje.
Powodzenia!!!
:))))
Pozdrawiam.

Opublikowano

najlepsze z tego, co można usłyszeć od drugiego człowieka, zawarliście, moi Drodzy, w tym właśnie wierszu. wyszło Wam pięknie ;))
chciałabym, nawiasem mówiąc, usłyszeć, jak dwie osoby czytają to na głos. musiałyby to być osoby o dużym talencie aktorskim lub po prostu... czujące :))

pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...