Nieobecność nad ranem

[Tatiana Morozko]

Miasto nad ranem staje się nieme i zimne światłem przydrożnych latarń. W miejscu, gdzie zwykle wszystko dzieje się jednocześnie, jeszcze nic się nie stało. Pustka lubi ten czas, eksponuje swą nagość uliczną, do woli rozciąga się nad sinym niebem. W pustce betonowej, tak oczywistej, że niezauważalnej lubię spacerować. Lubię się tam zgubić. Lubię błądzić składami pytajników, zaglądać na dawno nieodwiedzane półki miejskie. I szukam w tym wszystkim mojego miejsca, bo często zapominam, gdzie jestem. Tu, gdzie już nic nie czai się za rogiem, gdzie obiekty znikają w swej powszedniości, gdzie chodnik i żebrak to jedna brukowana materia, gdzie wszystko poznane, a płyt kanałowych sześć nim dojdę do pasów, zapominam, kim jestem.
Czasem nad ranem budzę się ogarnięta gorączką przypomnień. Wyrywasz mnie z objęć fotela, ciągniesz za sobą w dziwnym obłąkaniu zakochanego bez pamięci. Chcesz mi coś pokazać. Wędrujesz przez kręte przedpokoje, otwierasz przede mną okna pokryte szronem, wpuszczasz do środka chłód poranny i stada gołębi. I wszystko jest nieważne w takich chwilach, tylko Twoja twarz ogarnięta szaleństwem niespodzianki. Biegniemy więc razem po schodach, przez balkon i znowu do drzwi, a stamtąd prosto do sedna. Miasto. Wystarczy krok od domu, a już je czuję. Jest wszędzie. Z bramy na ulicę, potem przystanek, sześć stacji, chodnik do bramy? Nie? To może z bramy na chodnik, w lewo do rynku, kościół, park i w prawo? W takim układzie przystanek na rynek, autobus, fabryka? Nie! To gdzie chcesz mnie zabrać? Po co mnie ciągniesz? Stoję w bramie jak czarny pytajnik, nie chcę się ruszyć. Dokąd ta droga? I boli mnie głowa. Nie dokąd, a przez co. Bez celu przez miasto chłodne, sztywne, zasklepione, poranne. Kocham Twoje szalone spojrzenie spod bramy, gdy wychodzimy razem w nieznane...

[Marta Lasota]

czuję uczucia.