Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zabrałam je z koca, zwlekając swoje ciało
bezwiednie przyszła na myśl konstelacja
nie było zbyt obfite a raczej wątłe i słabe
przecierało palce , wzięłam na dłoń

nie ulatywało tak samo jak strumienie
z bólu głowy lecz nie takiego jakie bywają
trwa w zawieszeniu i czy zbyt dobrze tak
wyczytało spośród ścieżek, proza życia

teraz tylko korale dziergane, przy mnie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



urzekający układ abstrakcyjnych elementów złożony w prozę życia dzierganą z chwil
i Twoje wprawne piórko...
bardzo...a nawet bardzoooo...
gratuluję
:)))
serdeczności
-teresa
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



urzekający układ abstrakcyjnych elementów złożony w prozę życia dzierganą z chwil
i Twoje wprawne piórko...
bardzo...a nawet bardzoooo...
gratuluję
:)))
serdeczności
-teresa

że co? abstrakcyjnych- a które Krystyno?
czy wprawne to nic mi o tym nie napisało(:dziękuję za obecność i gratulki-to cieszy,
eh no takie cuś całkiem takie z prozy,ciężko mi z tym piórkiem, ciepłoniaście
Opublikowano

Dużo o tym piórku, że takie wątłe i nie ulatuje, coś
jak dusza ludzka:) Wybacz, tak mi się skojarzyło i
zaraz tak wiele rzeczy przyszło mi na myśl:)) Nie gniewaj się, że
tak późno, ale wiesz, jak to jest gdy się jest poza domem:))
Poprawiam się od teraz i pozdrawiam serdecznie:))) EK

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wcale się nie gniewam Ewo; tak, troszkę wiem:)
dziękuję z serca za obecność pod wierchołkiem,
a jak na myśli coś jest to cieszy,
lepiej poźno niż wcale? i dobrze, fajnie,
ooo.. Ewa Kochana, ciepłoniaście
h**p://www.youtube.com/watch?v=jDFsZS6QCwQ&NR=1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Sami znamy najlepiej własne cienie, można się tylko nauczyć z nimi żyć. Ciekawy wiersz. Pozdrawiam 
    • @andrew   "Sukienka wisząca na krześle" - sensualny obraz bliskości. Kobieta obok to tęsknota za delikatnością. Dziękuję Andrew. Podoba mi się to, co napisałeś.   @Jacek_Suchowicz   noc w prosektorium nauka anatomii trwa po omacku   @Nata_Kruk   Jeśli chodzi o grafikę - w Nano Banana jest fajne to, że ona tylko rysuje, a ty tworzysz. Mówisz programowi, co widzisz, a co chciałbyś zmienić. Małe okręty to krwinki, atomy, z nich jesteśmy stworzeni - tak myślę, ale każdy ma swój obraz, czym są te łajby. Uczę się w bólach. Chyba to rzucę :)   @FaLcorN   Nie ma ambicji na dalekie podróże. Wystarczy mi zagubiona stacyjka w środku lasu. Dziękuję.   @Łukasz Jurczyk   Małe układy stwarzają świat, który nie dąży do wielkości. Wystarczy dotyk, czułe słowo, by życie nabrało wartości.   @Berenika97   "Kocham cię, kochanie moje" - tyle wystarczy, ale dla własnej rozrywki postanowiłem, powiedzieć więcej. "Metafizyka dzieje się pod skórą" - doskonałe. Wiem, że mamy inne zdanie na ten temat... Niebo jest metaforą przestrzeni ukrytej w nas, odnajdujemy w niej Boga.    *   Dziękuję za wspaniałe komentarze. Pozdrawiam serdecznie :)    
    • Tyle we mnie uczuć mokrych — padają, burzą się, odpływają. Deszcze łez nie samotnych mokną na ścianie twarzy. A ja pragnę tej wody, co płynie w duszy, gorącej jak gejzer, parującej szczęściem. Niech smutek utopi się w kałuży, duszo moja, bądź oceanem szczęścia. Płyń tam, gdzie nie ma złych fal, gdzie wicher staje się lekką bryzą, w statku nadziei ku portowi miłości, gdzie z wiarą wieczną krzyczę: Kocham życie.
    • Kwiecień ułożył się naręczem tulipanów na moim ramieniu. Przeniknął przez skórę i dotarł aż tam, gdzie drżenie. W słowach ukrył ptasie szepty, prawdziwe tylko dla mnie. Muskał wiatrem kobiecość i prowadził w stronę słońca. Potem potrząsnął lekko pierwszą burzą. Otworzyłam oczy i poczułam jego niestałość. Zmokłam w deszczu.
    • @Berenika97 Bardzo trafnie skomentowałaś, to wiersz o mojej mamie. Dziękuję Bereniko:):) @Alicja_Wysocka Dziękuję Alicjo:):) pozdrawiam:):)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...