haiku

[Boskie Kalosze]

Kiedy Polak wypije nieco "Żyt"
przechodzi na japoński ję~~~zyk
- nomen omen jest omen nomen
a w knajpie mają wielki problem

bo obok niego łysy Japoniec
co rusz lał sake między skronie
i omen nomen - nomen omen
gada po polsku - istny fenomen!

Teraz tłumaczy Polakowi:
"Tyle a tyle - mówić kelner"
lecz ten, po przejściu na japoński
nic nie rozumie, o niczym nie wie.

Z tego przykładu wynika wniosek:
jak już się upić, to tylko z Rodakiem,
albo do knajpy przychodzić pić
z urżniętym wcześniej na umór tłumaczem.

[Boskie Kalosze]

Wiem, że to nie dział haiku ale co tam :)

[Andrzej Ludwiczak]

-wiersz to przypadek, czy może wiesz, że my, Polacy, wprawiamy w osłupienie Japończyków podczas nauki ich języka a później w wymowie. Mamy tak samo brzmiące głoski, oczywiście inaczej poskładane ale dźwiękowo to samo. :) Może dlatego kochają Chopina ?

-pozdrawiam

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie przypadek, stąd nomen omen i omen nomen.
Jak wiadomo po kilku głębszych zmienia się tok myślenia, albo jak to mówią:
człowiek dostaje wtedy małpiego rozumu. Tutaj Japończyk zaczyna myśleć jak Polak,
a Polak jak Japończyk i... znów nie mogą się ze sobą porozumieć ;)
Nomen omen jest poza tym dobrym w tej sytuacji zwrotem, ponieważ oznacza mniej więcej to,
że w imieniu (tutaj innej kulturze) osoby objawia się jej charakter.
Pozdrawiam.

[Judyt]

ano tak- nie haiku, bo coś tam, mnie było w tym haiku właśnie,
ale powiedziano, że coś własne się robiło, no krótko:)ciepłoniaście