Na spalenie [poprawione]

[adolf]

Dedykuję:
- straconym wierszom Norwida
- dziełom spalonym na Bebelsplatz
- P10 .....................................

I

Wiesz skąd są chmury, w czarne futra zdobne,
co w dzień burzowy Niebem podróżują?
To cienie dymów, tuszem jeszcze mokre
co z Aleksandrii do Słońca wzlatują.
Ich podróż trwa już, tyle, ile czasu
potrzeba skale na wzrośnięcie w górę,
ile by ziaren złotych zebrać piasku
by z nich usypać ludziom piramidę!
Wtem się zapytasz: Jak tak długo płonie?
Jak tysiącletni może istnieć ogień?
Na to odpowiem: zważ czy w ludzkiej mowie
Jest tyle głosek, ile myśli w słowie,
Tej siły, którą człek wydarł z papieru,
Której nie dano trwać na stronie-niebie,
Którą szaleniec zniszczył by bez-celu
Czarne litery trąc ciągle o siebie
Krzyczały z sensem - tak głośno, tak cicho -
Jak w głębi morza to uśpione echo?

II

Spalił szaleniec gmach świątyni wiedzy,
w przyszłość chcąc wzlecieć, by jego osoba
na wieki przeszła, z dymem, z którym legły
nie dusze książek - regałów kohorta
By wsiąknąć w papier – ten - z którego słowa
Jakby w panice z wiatrem odlatują
by w księgi kartach, całym się uchować
przed własnym życiem – przed tymi, co żyją.
Ale na darmo, chociaż oddział upadł,
Choć na dziesiątki rozbili imperium
Mówili starcy, że widzieli ducha
jak w smugach tuszu biegł do świata kresu.
Był czarnym pałszczem i ziemi nawozem
Co rozproszonym przez ognia iglice
Miał opaść znowu myśli zrodzić młode
I stworzyć dzieło – oraz stworzyć życie.
Sen się doczeka chwili gdy w swym głosie
Znów się ucieleśni, w tym ostatnim locie…

III

Cóż że ją spalił - gdy marzenie jego
Jak cienka żyłka upleciona chciwie
Z szaleństwa, z wiary, rozpruła się w piekło
I umierając, wiedział tylko tyle
Czas nie zna głupców, ich pozwala roztłuc
W dal prze szaleństwo - zaś szaleńcom pomóc
Wydostać [się] z mózgu, ze świata krzywego
Nikt już nie pragnie: bo nie żyje człowiek…
Żyje szaleństwo!
IV

Leczy ty,
Lecz ja?
Jakże mamy wejść w progi tej spalonej
Pamiętasz jak wczoraj, w bój poszły regały:
Jak dowodziłem, prowadząc na wojnę
O naszą Ziemię - ja wiersz nie-poznany!
Słyszę litery - teraz są tak wolne
Już ich nie wiąże papierowa krata
Już nie w kajdanach - już ja ich nie wiodę:
padłem pod słowa, padłem jak ich karta.
Oddziałem duszy, co w teksty zaklęta,
Wciąż powtarzana przez zdań błędne chóry,
Jest nie tworzywo, a ostrze… bez miecza -
od niego wolne - łamią swych ciał mury!
[ Jak ] drukarz wyciska obraz, piętno Nieba
Ty wlewasz tuszem: boskość, a nie słowa!

V

To nic,
Że płoną,
Że ich nie przeczytasz!
Jak myśl, która na rozkaz
Stroi się w słów zbroję,
Jak król, który płaszcz swój,
Ma z papirusu,
Tak ja jestem wiatrem
Który niczym duchy
Cieleśni się kiedy świat upada
Tak ja podniosłem
Serca twego strzępy
I poniosłem
W odmęty…
Do Boga!

[adam sosna]

długi - ale sprawił przyjemność
tylko:

"potrzeba skale na wzrośnięcie w górę,"

wzrośnięcie - dla mnie w górę
wrośnięcie - dla mnie w dół

:)

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

hmmm masz rację....jak się wzrasta to do góry, ale jak czytam to wiem o co mi chodziło:
tylko miałem porblem jak napisac wrosnąć, wzrosnąć, bo chodziło, że taki jeden kamyk łączy się z innymi i tworzą górę...

pomyslę, dzięki zawgląd, fajnę, że sprawił przyjemność.

pozdr.

[czarna porzeczka]

dobre tylko długie

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no, troche długawe, ale fajnie, że się podobało :)

pozdr.

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no, troche długawe, ale fajnie, że się podobało :)

pozdr.