Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Chciałem

Krzych Kowalski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Krzych Kowalski

Krzych Kowalski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Chciałem życie objąć rękami drobnymi,
Ale brakło palców u obu rąk mych,
Chciałem sięgnąć Wieczności ułamek,
Lecz w sekundzie nikł blask oczu tego,
Co przede mną leżał na ciemnym asfalcie,
Choć całą wolą swoją żona moja pochylona,
Tchnienie życia wiosny dać pragnęła,
By jeszcze powrócił do żony, dzieci,
By jeszcze uśmiechnął się szczerze,
Ale ona i kobieta jeszcze inna o życie
Walczyły tego, co wszak obcym się zda,
A jednak – bliskim jest przez życia znak.
Był wśród miliardów nas – nie spotkanych,
Ale w ten jeden mgnienia świata czas –
Podjęły walkę o zatrzymanie go pośród nas.
I nikt nie pytał, czy się go zna od wielu dni,
Ale targały śmierci cień, by jeszcze zbladł
I czy tak było, czy pozostał tu?
Ambulans odwiózł odpowiedzi….

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Whisper of loves rain
      List z wojny

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      Mamo, Tato — piszę nocą, gdy ziemia przestaje oddychać, gdy między wystrzałami można jeszcze usłyszeć własne serce. Kartka drży jak moje dłonie, a atrament miesza się z kurzem, którego nie zmywa deszcz.   Pamiętam zapach kuchni o świcie i skrzypienie drzwi, które zawsze otwieraliście pierwsi. Tutaj poranki są ciężkie jak kamień, a słońce wstaje tylko po to, by policzyć poległych.   Mamo, mówiłaś kiedyś, że wojna jest słowem z książek — dziś wiem, że to twarze bez imion i oczy, które gasną zbyt szybko. Noszę w kieszeni zdjęcie z wakacji nad rzeką, już prawie nie pamiętam dźwięku waszego śmiechu.   Tato, chciałem być silny jak Ty, ale siła nie polega na tym, by nie płakać. Najtrudniej jest patrzeć na chłopców młodszych ode mnie, którzy zasypiają w ciszy, z której już się nie budzą.   Jeśli wrócę — usiądę przy stole i będę milczał długo, bo nie ma słów na rzeczy, których oczy nie powinny widzieć. Jeśli nie wrócę — nie szukajcie winy w sobie, wojna wybiera szybciej niż człowiek potrafi zrozumieć.   A kiedy nadejdzie wieczór i wiatr dotknie okien naszego domu, pomyślcie, że to tylko mój szept wracający przez pola. Nie płaczcie nad losem, którego nie mogliście zmienić — kochajcie mocniej świat, aby nikt już nie musiał pisać takich listów.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Po polach łąkach i lasach

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - cieszy mnie że ładnie i obrazowo - dzięki -                                                                                         Pzdr.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Krzesło śmierci obok ostatnia myśl

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @wiedźma - dzięki - 
    • hollow man
      zabawy grupowe

      Przez hollow man · Opublikowano

      wystarczy podzielić salę by strony zaczęły pluć   wystarczy rozdać role by pojawiły się ofiary i kaci   wystarczy biały kitel by ktoś naciskał przycisk do końca   wystarczy jeden który odmówi
    • Robert Witold Gorzkowski
      hańba

      Przez Robert Witold Gorzkowski · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka moja Pani małżonka musi się mierzyć z taką hańbą co wieczór. Chciałabym jej pomóc w niedoli ale nawet do jednej nie mogę się zmusić 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...