obrazek z wystawy

[Lea Len]

W ratuszu wielkiego miasta
wystawa dziecinnych obrazków
jeden z nich przykuwa nasz wzrok
L A B I R Y N T

Na czerwonym tle
szare linie
odbicie toru myśli
sześcioletniej Krysi

wodzimy palcami po labiryncie
wspólnota celu łączy nas
idziemy tą samą drogą
do czasu

rozstajemy się bez słowa
po dwóch pierwszych
zakrętach w przekonaniu
o własnych racjach

wybuchamy głośnym śmiechem
jak dzieci
gdy nasze palce łączą się
u celu

Krysiu patrz
ile radości dałaś
parze staruszków

[Tova_Brink]

najpierw parę propozycji zmian:

L A B I R Y N T

W ratuszu wielkiego miasta
wystawa dziecinnych obrazków
jeden z nich przykuwa nasz wzrok

(niepotrzebne określenie ratusza, przecież zaraz obok stoi wyraźnie: "miasto")

czerwone tło
szare linie
odbicie toru myśli
sześcioletniej Krysi

---(wspólnota celu łączy nas - tu jedynie małe przestawienie)

rozstajemy się bez słowa
po dwóch pierwszych zakrętach
w przekonaniu o własnych racjach

i dalej jak jest

treść: prawdę mówiąc nie potrafię połączyć radości staruszków z labiryntem myśli sześciolatki
rozumiem po dłuższym zastanowieniu zamysł, ale jednak labirynt pozostaje dla mnie miejscem mrocznym i sprzyjającym rozpaczy

ale skupiłam się na tym wierszu, za co dziękuję

:-]

[Lea Len]

Tova,
Dziękuję za czas, uwagę i komentarz. Labirynt jest rzeczywiście kojarzony jako trudności i rozpacz, lecz moim zamysłem było przełamanie tego właśnie schematu.
Para staruszków błądzi po labiryncie życia, rozstaje się wiele razy w przekonaniu własnych racji, lecz jak wielka jest ich radość, kiedy jednak pod koniec życia udaje im się ponownie spotkać i to u celu, jakim jest świadomość uczucia łączącego ich przez całe życie, mimo życiowych zakrętów.
Pozdrawiam serdecznie-Lea Len