Ostoja

[Zbyszek_Dwa]

Osamotniony stary czas
zanurzony w łany
falujące rytmem wiatru
pochylone chlebem
monokultury

Z pokorą gasnących lat
liczy zielone dni
rozwieszone na ramionach
z czułością tuli ptaki
resztki minionego świata

Chwilami spogląda w dal
wichrami smagany
chyli oblicze z nostalgią
łaknąc kwiecistych krain
siły różnorodności

[teresa943]

Zbyszku, to najbardziej...

Z pokorą gasnących lat
liczy zielone dni
rozwieszone na ramionach
z czułością tuli ptaki

A tak ogólnie:
wiersz pełen dojrzałej zadumy nad życiem /
wydaje mi się, że peel jest starszym samotnym człowiekiem,
pogodzonym z tym, co los mu ofiarował, tylko czasami
poddaje się tęsknocie
... spogląda w dal
wichrami smagany
chyli oblicze z nostalgią
łaknąc kwiecistych krain
siły różnorodności

Podoba mi się Twój wiersz.
:)
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

[adolf]

Osamotniony stary czas
zanurzony w łany
falujące rytmem wiatru
pochylone chlebem
monokultury

Z pokorą gasnących lat
liczy zielone dni
rozwieszone na ramionach
z czułością tuli ptaki
resztki minionego świata

Chwilami spogląda w dal
wichrami smagany
chyli oblicze z nostalgią
łaknąc kwiecistych krain
siły różnorodności


Więc tak wiersz ładny rytmicznie, płynnie się czytało w schludnej formie przyjemnej dla oka.

[adolf]

Osamotniony stary czas
zanurzony w łany
falujące rytmem wiatru
pochylone chlebem
monokultury

Z pokorą gasnących lat
liczy zielone dni
rozwieszone na ramionach
z czułością tuli ptaki
resztki minionego świata

Chwilami spogląda w dal
wichrami smagany
chyli oblicze z nostalgią
łaknąc kwiecistych krain
siły różnorodności


Więc tak wiersz ładny rytmicznie, płynnie się czytało w schludnej formie przyjemnej dla oka. Tematyka i motyw basrdzo przyjemny - taka (ja wiem: "sentymentalna"?) sielanka ale jakby oglądana nastarym zdjęciu - jakby widok którego doświadcza peel bardziej pasował do albumu, obrazów, przeszłości niż teraźniejszości, której chce się wyrwać (resztki minionego świata) Nasz peel tęskni do natury, któa w obecnych czasach została wyparta przez wielkie metropolie, fabryki etc. Wspomina, a może jest na resztce ocalonej ziemi (stąd tytuł Ostoja)
i opsiuje: można by rzec taka lekka impresja lekki opis krajobrazu spokojny stonowany, ładny: metafory ładnei zbudowany - takie rozciągnięte i wieloznacznie łądnie konstruują świat ;)

podoba się, przyjemny opis.

pozdr.

[Zbyszek_Dwa]

O adolf !
Dzięki bardzo za inetpretację bardzo zbliżoną
do mojej mysli w wierszu.
Jest mi przyjemnie, że się podoba.
Serdecznie pozdrawiam:)

[Zbyszek_Dwa]

Ech, jak zwykle czas mnie gonił i nie odpowiedziałem Teresce - wielki sooooory.
Wiersz można interpretpwać rożnie - fakt. Twoja myśl ładna
bardzo zbliżona do mojego zamysłu ale mi chodziło
o pokazanie szarości dzisiejszego świata.
To tak jakby porównywać piękno nizin pełnych upraw z widokiem
na zalesione góry - ostoję siły naturalności.
Monokultura dla maluczkich.
Serdecznie pozdrawiam Tereska :)))