a na wojnie wygrałam czekoladę

[Piotr_Płoszaj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I, słusznie, ponieważ ja widzę wypowiedź literacką troszeczkę inaczej, a mianowicie:

Oczywiście cztery pierwsze strofy opisują wewnętrzną sytuację kobiety i tu o nią głównie chodzi. A jaka ona jest? Z tekstu wynika, że porównana jest do miasta, a raczej do portu, który wabi mężczyznę swoim urokiem, kunsztownym wdziękiem, erotyzmem. Mężczyzna to pewnego rodzaju zasadzka [koń trojański], lecz kobieta także [miasto puste od skarbów], wydaje się, że to nie on zaczyna tą całą niby-wojnę [wojna zapewne dotyczy ich uczuć, nowej relacji ich związku]. I tak oto rozpoczyna się sen nocy letniej, kobiety tak naprawdę młodej, dziewczęcej, marzącej o gorących przeżyciach, być może tych właśnie erotycznych, a mężczyzna, zapewne traktuje tę całą sytuację na poważnie, wierzy w stały związek [nie we zwykłą przygodę].
Druga strofa mówi o wojnie uczuciowej, jak dochodzi między nimi. Tak naprawdę sami nie wiedzą, o co tak się kłócą [-po hebrajsku-], mężczyzna wie, że o swoje wyobrażenia [niestety podmiot liryczny mówi, że są one złudzeniem], kobieta przyznaje [lecz tylko sobie i odbiorcy tekstu], że miasto, do którego jest porównana, jest puste- to miała być zabawa- nic poważnego, tu nie ma skarbów! I gdy już to sobie uświadamia, nie chce zranić swojego partnera i żyje w nim w kłamstwie, udając, że przybywają statki z bawełną, że jest szansa, że skarby się znajdą, a więc, że wyniknie z tego cosik więcej, że ich związek przetrwa, że kobieta stanie się cenna, dojrzalej będzię przywiązywać się do związku. Czuje się z tym źle, swe kłamstwo uważa za grzech, mimo to, dobre dni do sukienki przypina agrafką . Wkońcu zdaje sobie sprawę, mówiąc do siebie: hańba bejbe -ty na wojnę w falbankach? , uświadamia sobie, że jest kobietą, że to nie ona tworzy zasadzkę jako pusty port bez skarbu, ale to koń trojański wygrywa swą wojnę. Poddaje się i tak wychodzi kiedyś za niego za mąż [biały welon porównany do białej flagi]

I ostatnie dwie strofy, [o ile jeden wers, ten na końcu, można nazwać strofą] chyba najważniejsze. Kobieta ma z tej całej wojny czekoladę- staje się królową słodyczy, oczywiście ta słodycz była u niej wcześniej, ale nie w ustach, dopiero gdy stworzyli związek, poprzedzony tymi wojnami, w efekcie dziewczyna staje się prawdziwą kobietą, to tak jakby porównać: mieć czekoladę w ręku lub czekoladę w ustach. Co lepsze? Wiadomo, że w ustach. No, ale cóż powiedzieć więcej... Wkońcu na każdą niewinną małolatę, pragnącą tylko niewinnych przygód, przychodzi czas, by stała się kobietą...
Oczywiście, wiersz strasznie się spodobał, zainteresował, dlatego taka tam, mała wypowiedź
o wierszu... Tak go widzę.

Wielki plus i pozdrawiam przecieplaście i latawcowo :)))

[lubię latawce]

o rany Piotrek, to jest zajebista interpretacja (!) nawet miasto puste od skarbów mnie nie drażni (ale to tylko peelka, hehehe ;P )

nie wiem doprawdy co powiedzieć.
wpiszę ją sobie do pamiętnika, jak nic.
zdrówko!

[Nata_Kruk]

(...).. dobre dni do sukienki przypinam agrafką..(..)... to brzmi niby tak banalnie, ale bardzo mi się spodobało... :) a wiersz, hmm.. sporo przerzutni, ale (chyba) odnajduję się w treści. Pozdrawiam.

[lubię latawce]

to najważniejsze. bo to wiersz o kobietach (?)
no dobra, co najmniej o peelce. ;P

zdrówko ;-)