Rachunek sumienia

[Mateusz-_Ulvhedin]

Szukałem w chmurach,
ponoć tam mieszkasz.
Szukałem w górach,
ponoć bliżej do Ciebie.

Patrząc na obrazek
łapałem spojrzenie.
Ścierając kurze
odmłodziłem Twą brodę.

Wreszcie Cię spotkałem,
wisiałeś na krzyżu.
To tu spędzałeś
najwięcej czasu.

Byłem tam wtedy,
krzyczałem ochryple:
na krzyż z nim!
Rzucałem kamieniami,
tak by trafić i zabić.
Naciągałem Twe ramie
i przybijałem ciało.
To ja przebiłem cię
włócznią ostrą
i to nie raz, nie dwa.

Lecz teraz gdy wiem,
że Ty jesteś Nim
żałuje tego co robiłem,
żałuje za zabicie Chrystusa.

Zwątpiłem w prawdę,
uwierzyłem w obłudę.
Spójrz na me
skruszone serce,
wybacz mi winy.

Stukanie z konfesjonału
dochodzi do mych uszu.
Teraz ja.

[Baba_Izba]

Mateuszu, zaznaczam obecność, czytałam, nawet nie raz.
Nie wiem co powiedzieć; wiersz nie w moim guście.
Pisany w porywie, a wyszedł zakalec. Można to samo
- ale inaczej - nie tak samo! Mało poetyckie.
Miałeś lepsze.
Serdecznie pozdrawiam
- baba
p/s Jeszcze zebrałam, wyliczam:
"Tam, Ciebie, Twą, Cię, tam, nim, Twe, ja, cię, Ty,
Nim, me, mi, mych, ja" - nie za dużo?
A czasem można zamiast:

"Stukanie z konfesjonału (............proza!!!)
dochodzi do mych uszu.
Teraz ja."

krócej: puk, puk.

[Mateusz-_Ulvhedin]

heh no troszke duży ten zakalec :) i nad tym również posiędzę i pomyśle by to bardziej poetycko wyszło :)
dziękuje bardzo za komętaż i serdecznie pozdrawiam... :)