Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Styl, jakim tekst został napisany oraz jego tematyka, przypominają mi kogoś Olesia i vacker mnie w tym przekonaniu niemal utwierdzają ;) Jednakże zajmijmy się tekstem, on jest najważniejszy

Tytuł sugeruje, że przedmiotem wypowiedzi podmiotu lirycznego będą wszelkie zjawiska oscylujące wokół terminu 'poranek' Peel przedstawia odbiorcy raczej swoje przemyślenia i sytuacje, z jakimi miał do czynienia, aniżeli obserwacje dotyczące rzeczywistości

Mowa jest o teoretycznym odpoczynku, który na szkodę peela energii mu za wiele nie przynosi Podmiot liryczny, jak mniemam, wspomina o relacjach łączących go zapewne z kobietą /trudno jednak do końca stwierdzić, czy są ze sobą nadal albo czy w ogóle kiedykolwiek tworzyli parę/ Być może jednak rozchodzi się o przyjaciela tej samej płci, jakiej podmiot liryczny jest /przyjmując, że to przedstawiciel męskiej odmiany homo sapiens/ Aczkolwiek z kolejnych strof wnioskuję, że podmiot liryczny zwraca się do 'ukochanej' Peel, zdaje się, że kiedyś w coś wierzył, miał nadzieje na życie w normalnym, uporządkowanym, spokojnym i stabilnym świecie, ale sytuacje, z jakimi musiał stawać do konfrontacji, nieco go odmieniły Jest pełen rezygnacji, niechęci, niewykluczone jednak, że nabrał po prostu dystansu do otoczenia Podmiot liryczny woli nie dopuszczać do siebie myśli, że 'będzie dobrze', jest sceptykiem, albo racjonalistą, chociaż jedno niekoniecznie musi być negacją drugiego

Jakkolwiek wiersz nasycony jest rezygnacją, pesymizmem Postawa peela przypomina dekadencką Chociaż wielce możliwe, że czytam zupełnie na odwrót, przeciwnie do zamysłu Autora

Jak by nie było - mnie przekonuje ten utwór dobry warsztatowo, ciekawa tematyka Były momenty, że z pewnością mógłbym utożsamiać się ze słowami podmiotu lirycznego Aczkolwiek mam nadzieję, że nie wrócą Tak czy inaczej zostawiam plusa

Pozdrawiam

  • 2 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Narracje bohaterek były dla mnie w sposób zrozumiały trudniejsze do napisania. Ale będą sie pojawiać w dalszej części poematu.     Słuchaj mych szeptów. To echo zmarłych woła. Nie budź mnie teraz.   Pozdrawiam
    • Kaktus jak każda roślina też może umrzeć od zaniedbania Zapomniany odłożony odrzucony   Listek po listku odpada ziemia wysycha powoli traci swą barwę i urok   Myślisz, że da sobie radę w końcu taki jest silny może wszystko wytrzymać   Aż w końcu umiera całkiem przez ciągłe odkładanie najprostszych potrzeb nawet
    • "Zacisze ciszy"   Uwielbiam ciszę i każdą z nich słyszę. „Ciszy się nie słyszy” – ktoś powie – „oprzytomnij!” A śpiew ptaków, który ciszę kołysze? Jak się niesie w cichej, pełnej symfonii.   Z wszystkich cisz najczulsza jest wieczorna, gdy zmierzch nadchodzi i dzień do snu się układa. Cichość dnia staje się wtedy pokorna i wolniutko w ciszę nocną zapada.   Ciszę gwiazd błyskotliwych słyszę, jak w czerni snuje się, cicho szumiąc. Tę tak daleką słyszę – czarną ciszę, w otchłani kosmosu jej nasłuchując.   Najbrzydszą ciszę wojen i głodu słyszę, i myśli tych, którzy głusi są z wyboru. Strach dzieci i myśli zbrodniarzy w pysze – wszystkich słyszę, tych ludzi bez honoru.   Własnej zadumy ciszę również słyszę, wpatrzony w sufit krajobrazu wyobraźni. Napływ przeszłości mózgiem mi kołysze, ciszą wspomnień podstarzałej już jaźni.   Lecz najgłębszą ciszę słyszę wtedy, gdy w sobie samym odnajduję tę ciszę. W niej milknie – ból, troska i ludzkie biedy, i pozostaje tylko – dobroci zacisze.   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zgadza się, ale klimat podobny:). 
    • Czasem patrzę na ekran i słyszę że droga do nawrócenia jest trudna   wiem coś o tym   bywałem swego czasu w knajpie i z dna szklanki wyrastałem  na porządnego człowieka   z moich dni wróżyłem koniec jak nieraz nagłe załamanie pogody   prosiłem o więcej radości gdy nie było słońca   i żyło mi się dobrze dopóki nie przyszła burza i nie wyrwała mnie  z mojej gleby   teraz tułam się bez celu w ciemności w której każdego dnia mam coś do zrobienia   i gdzie zegar tyka a ja nie mam nic na swoją obronę.   
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...