wykopałem sobie siebie
-
Ostatnio w Warsztacie
-
violetta 12 484
@.KOBIETA. przyjaciółka jak skarb :)
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 64 odpowiedzi
- 1 283 wyświetleń
-
- 57 odpowiedzi
- 1 180 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 664 wyświetleń
-
- 35 odpowiedzi
- 624 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 620 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez Poet Ka · Opublikowano
@Arsis ponura, poruszająca wizja niecodzienna rozbudowana metafora... -
-
Przez hollow man · Opublikowano
@Bożena De-Tre Wszystko możesz, Poetko - na przykład w jednym wersie uśmiercić i Boga i Nietzschego (obu po raz drugi). -
Przez Arsis · Opublikowano
Czekają. Stłoczone ciasno w zastygłej procesji, w urojonych widmach bezmiernej nocy. W pokoju. W tym pokoju stłoczone aż po brzegi. Wchodzą na ściany, na to drzewo wyrastające z podłogi. Stojąca w kącie plątanina martwych rur. Poskręcane gałęzie, odrosty. Żeliwne. Milczące artefakty... Pełzną wysoko w swojej nieruchomej kreacji. Te zwidy rozczapierzone. Złapane w krótkim ujęciu. W milisekundowym błysku wypalającym oczy. Są jedne na drugich. Obok siebie. Tuż obok. Bądź wyrastają z siebie bez jakiejkolwiek koncepcji, jakiegokolwiek sensu. Ciasno. Bardzo ciasno… Jak niezliczone polipy w jelicie. Zrakowaciałe. Całkowicie obce, nawet dla siebie samych. Całkowicie obce ciała rosnące w swojej i tak obcej egzystencji. Mnożą się bez ustanku, wyrastając z siebie w nieskończonych powtórzeniach. W szmerze nieskończonego wzrostu... Zasuszone widma. Kreatury pajęcze… Których odnóża… - Boże, jakże ich wiele! Sięgają nimi, poprzez grzybnię pleśni, sufitu, jak nieba… Wspinają się. Wspinają, ku wielkiej mistyfikacji, ku tajemnicy największej. Albowiem rozpościera się z wysoka coś, co jest niepodobne do niczego. Co to takiego? Jakaś iluzja, deliryczna ekstaza… Stając u stóp tego gigantycznego konstruktu podobnego do krzyża... - z kamienia, ze stali. z drewna… Z żelbetonu poznaczonego brunatnymi plamami nuklearnej reakcji. Zmartwychwstania? Być może samego Boga... Słychać jeszcze echo. Pogłos pędzącego wiatru. Wtedy, co pędził w ogromnym huku totalnej anihilacji. Tuż przede mną mur nieskończonego wzniosu. Rozpostarte ramiona (odnóża?) Rozwarte szeroko. Szeroko… - czegoś, co już dawno skonało, mimo że jest wieczne. mimo że żyje, pomimo ewidentnej śmierci. Jakieś truchło. Zasuszone. W szacie pajęczej. W powiewających płachtach. W czarnych od kurzu. Od pyłu. Od brudu zionących ciszą zatęchłych katakumb… W przeciągu, w powiewie. W półmroku… Spogląda z wysoka wielookie oblicze. Czarne oczodoły w zdeformowanej czaszce. I coś jeszcze. Coś, co przeczy fizycznemu istnieniu. Spod sufitu spada na mnie absolutna martwota, kiedy klęczę, kiedy leżę, kiedy pełzam jak wąż, jak dżdżownica, jak wielonoga skolopendra… Co tu jest mną, a co kim innym? Albo czym? Kto tu jest? Mnoży się coraz więcej tej całej bezgranicznej iluzji, która we mnie. Która wszędzie… Odchylam głowę do tyłu. Odchylam. Odchylam… … aż trzeszczą kręgi w szyi... Wykrzywiając twarz w morderczym grymasie, w potęgującym się orgazmie trupiego rozkładu... … moje oczy... Te czarne otwory. Te czarne. Bezkreśnie czarne… … jak noc lodowata…. jak noc… (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-07) -
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się