krajobraz z linią wysokiego napięcia

[Izabella_Sendor]

skradziona z pięciolini
przerzucona przez niebo
na ptasie nuty
jak grzęda

podniebna odpowiedź
na przyziemny turkot
maszyny
naszynny

w górze wokaliści
na dole perkusja
rytm tempo wymusza

ale niebo
nie do taktu ziemi

swego głosu w niej
nie zakorzeni

[natalia]

Izabello może mi nie uwierzysz, ale dosłownie o tym samym chciałam napisać parę dni temu wiersz, taki pomysł mi się zrodził :) przyznam, że świetnie opisałaś ten temat :) cieszę się, że ktoś inny, też widzi to co ja... w taki właśnie sposób.

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Witold_Adam_Rosołowski]

wiersz niczego sobie, fiju! - tylko,
że nagle zapragnąłem poznać go
od podszewki - i w pytania wszystko
obrócić - gdzież te krajobrazy są,

dla których ktoś kradnie druty?
z którego wybrzmiewa i błyszczzy splot
w naszyjnik ziemi skrawek jak w nuty
kto niebo od grudy oddzielił, kto?

serdeczne pozdrówko W_A_R

[Izabella_Sendor]

Witam serdecznie;-)

KOleżanko Natalio-fajnie, że KOleżanka zajrzała-chętnie poczytam Koleżanki wiersz o liniach i nie tylko liniach(no bo wiadomo, że nie tylko o linie chodzi;-))) Moc pozdrowień, no moc;-)

Panie Witoldzie-i Pana miło gościć, hej hej hej

[Roman Bezet]

Witam Pani Izabello,

kolejny wiersz oglądam bez zmrużenia. Jeśli zaś chodzi o Pani komentarze - teorie - to mi się jednak soczewka nicuje.
Może wykoślawiam, ale tak zapamiętałem. Wiersz zbudowany jest z samoistnych cząstek, klocków, które można zestawiać dowolnie. Samodzielne cząstki - to jasne, widać to choćby w "krajobrazie". Dowolność ułożenia? - a co z Pani logiką konstrukcji? I logiką przebiegu emocjonalnego? Druga myśl: wiersz ma być rodzajem medium, czytelnik odszukuje w nim dowolne - swoje sensy (coś na kształt symbolu?). Zgodziłbym się na wieloznaczność, równoległość różnych ścieżek znaczeniowych zapisanych w wierszu, ale - choć Pani wiersze często są zapisem jakichś procesów ogólnych (np. z socjologiczną pasją przedstawiony świat disneylandu) - nie mogę przystać na to, że jakiejść myśli ukierunkowującej czytelnika tu nie ma.
Wiersz podoba mi się (nic nowego :), a najbardziej to, że nie uległa Pani awangardowym ograniczeniom i używa swobodnie porównań:
"na ptasie nuty
jak grzęda"

pzdr. bezet

[Izabella_Sendor]

Witam Pana serdecznie;-) Dziękuję za komentarz;-) Miło mi, że Pan pamieta o pewnych tumaczeniach, na jakie sobie pozwalam przy pewnej części moich utworów-chociaż to ciągle jeszcze u mnie w charakterze bardziej "pracowania nad metodami" niż cieszenia się efektami;-) No ale oczuywiście tym pomysłem, o którym Pan wspomina nie rządzi się każdy wiersz(albo nie wkażdym ta zasada jest równie silnie zastosowana)-po prostu dość dużo wierszy ostatnio piszę tym sposobem, dlatego o tym wspomniałam;-)To oczywiście nie jast żadna "totalna "strategia , tylko pewien rodzaj eksperymentu, który stał sie udziałem łądnych paru moich tekstów;-) Kto wie, czy za jakiś czas mi sie nie znudzi;-)

Pięknie Panu dziekuje za komentarz. Jest Pan zawsze miłym Gościem w moich wierszach;-)Pozdrawiam.
a i jeszcze jedno-przypomina mi to trochę-już abstrachujac od tego poszczególnego tekstu-sytuacje, kiedy to czytałam interpretacje(zacnego człoowieka;-) Wiersza Herberta sławnego o zaśnieciu NMP - tam też autor pomimo tego, że chciał być anonimowym "podziwiającym" dzieło, bez własnego wartościowania, tylko w roli sprawozdawcy-ukazuje własne emocje-przynajmniej w moim odczuciu. Chyba racja-nie da prawie się nie być w swoim wierszu, nawet jeśli różnymi środkami budujemy dystans, czy staramy sie o obiektywizm, chyba dalej jesteśmy tam nachalnie;-)

serdecznie pozdrawiam
[sub]Tekst był edytowany przez Izabella_Sendor dnia 12-06-2004 14:29.[/sub]

[Izabella_Sendor]

PS do Pana Bezeta;-) Lubię Pana komentarze-bo Pan już kilka razy mi powiedział coś o moim tekście, czego przyznam się sama nie zauważyłam;-) dzięki piękne za to;-)