Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dewianci

Akster
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Akster

Akster

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

szaro-zgniłozielony świat
pobrązowiały młodzierzy kwiat
berzowe i kremowe
i pastelowe
żółte pieniążki
siwa łysizna
szara pogodność
bura bezwstydlizna
uryna
morfina
wazelina

Dziwne to,
że potem czuć, fekaliami.
Tak sobie upodobali...
Wpierw dochodzi do Ciebie jednak
gęsta artrosfera przygnębienia.

z łapami do chleba
z knykciami do Marii
z grzybami do dziecka
stetryczeniem cali

samotniczy męczennicy
nekrofile cmentarnej miłości
jeśli chodzi o powaby fizyczne
to nic już nie pozostało
a oni
spacerowicze randkowicze... gerontofile

dzieci dzieci
kradzieje
burzyciele
beztrosko krzywd rodziciele
kłamliwi dobrodzieje

kamikadze żywe bomby
tykające w rytm kul i lasek
autobusy-pułapki
i zapalniki czułe na brak miejsca
wy-starczy wybuch
boli i nic nie zrobisz

boli! każdego dnia mi pierdoli!
że boli i że guzy
i łobuzy!
zniszczone okna niedoli
odleżyny
wiszące vaginy
skurwysyny

i rozpoczyna się ulubiona dewiacja
taboret szafka pudełko i deser
tak prawdziwy niezdrowia koneser
w kolorach "2 razy dzinnie" akcja

ja patrze... co się stało?!
a coż to za podeszłe zbiegowisko powstało
ach tak... to nowe nekrologii -
- poezja a dla mnie uśmiech socjologii

dorośli emerytowani ludzie


P.S.
Choć jestem tylko ojcem
i prawo jest po twojej stronie
to jesteś tylko cieniem w koronie
ogrodzonym czasu kojcem.
pamiętaj! świat nie istnieje
jest tylko ONA metafizyka
a tam nie ma miejsca dla ciebie.
są tylko moje na synka nadzieje.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Dam Ci klucze

      Przez andrew · Opublikowano

      @FaLcorN Być poetą, któż nie marzy. Autor nie musi.  Jest 
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 40. Węzeł gordyjski

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      40. Węzeł gordyjski (narrator: hypaspista)   1.   Jedno cięcie. Tak łatwo rozdzielić to, co nas wiąże.   2.   Ilu z nas chciało tak przeciąć swoje losy, a nie potrafiło.   3.   Gdyby miłość, żal i pamięć też miały włókna.   4.   Nie każdy węzeł czeka na miecz. Niektóre — na czas.   5.   Nie szukał drogi — sam nią był. Zrozumiałem to później.   6.   Tak rodzą się mity: z pośpiechu, który się udał.   7.   Od tej chwili świat wydawał się prostszy. Na krótko.   8.   Mówią, że węzeł wiązał los Azji. A kto zwiąże nas?   cdn.
    • andrew
      Biała cisza.

      Przez andrew · Opublikowano

      @Berenika97 ... nie zatrzymuję  się blisko dna nie warto    czas zmienia  nie tylko spojrzenie    tęcza wzejdzie  gdy uwierzymy ... że lód i woda ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • vioara stelelor
      Tata

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @bazyl_prostWyhamuj.   @wiedźmaWiersz jest  pamięcią, intymną rozmową, zapisem zalewających emocji - dobrze, że potrafisz o tym pisać,  jakoś to z siebie wyrwać. To element przepracowywania żałoby. Z czasem pamięta się bez bólu. Czasem nie warto z nim walczyć, szarpać się, zagłuszać gestami, które nie przynoszą ulgi, ale trzeba pozwolić, aby płynął i się wyczerpywał samoistnie, wtedy wcześniej czy później to źródło się opróżni, zamknie. Ważne, aby znaleźć siłę, żeby funkcjonować w rzeczywistości z tym cierpieniem w tle. Zacząć od najdrobniejszych kroków, aby się nie osunąć w znikanie. Życzę, abyś miała wokół siebie jak najwięcej wsparcia i dobrej, kojącej obecności ludzi, którzy otoczą Cię empatią i pomogą iść dalej.  
    • vioara stelelor
      liryka w kryzysie bezdomności 2

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ja jestem ciekawa, kto to może być. Kto jeszcze jest w stanie zauważyć człowieka w kimś, kto dogorywa w najgłębszym upadku. I myślę, że nie chodzi tu o śmierć fizyczną, ale o umieranie człowieczeństwa, które może uratować dobry gest. Tak sobie pomyślałam, że baba na miotle (czarownica - palona na stosie - czyli też znajdująca się poza nawiasem poukładanego społeczeństwa) może być jakąś współtowarzyszką niedoli. Która rozumie, jest obok, ma serce na dłoni, choć oczywiście nie wygląda to sielankowo, jak to w świecie bezdomnych. Ale to też są ludzie i zachodzą między nimi takie same interakcje. One nam się wydają już w jakiś sposób - ze względu na wykluczenie - niefunkcjonalne, irracjonalne. Ale są równoważne, jeśli chodzi o ich wagę i znaczenie, dla każdego człowieka.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...