****

[janusz_pyzinski]

ona
umie się cieszyć
napotkanym przypadkowo
chrabąszczem
zdobywa
władzę nad burzą
wystawiając w oknie
ikonę gromnicy
nie umiejąca
spokojnie zasnąć
dopóki nie odwiedzi
z księżycowym światłem
zielonych wysp nieba
ona
dokładnie rozumie
dziesięciopalczaste rozmowy
ze słońcem
języki kuchennych płomieni
tłumaczy na obiad
potem
przepisuje dzień
w kajecie wieczoru
ona
karmelitka bosa
i naga i znająca nagość
spod jasnej góry
pierzastych uniesień
nie wierząca w niebo
niedowierzająca
że sama jest niebem
i słowem
zmieniającym
westchnienia na radość
ona
wieczna wędrowniczka
z czasem
skrywająca cień
za weneckim lustrem
czuwająca pod drzewem
gdzie mieszkają ptaki
za progiem
jej spokojny oddech
zatrzymuje wiatr

[kaja-maja28]

lubię się cieszyć wszystkim
tym czym otacza mnie świat
choć święta nie jestem
grzeszna jak nie każdy
żyję 1ym dniem-dzisiejszym
wieczorem i nocą
zamykam oczy
w słodkich słowach
które szepczesz mi
(kocham)
wiatr nutkę nuci
serce melodię gra
od zmierzchu aż do świtu
kwiatami noc mi świta
ranek śpiewem ptaków budzi mnie
czy słońce ,czy deszcz
wiem że jesteś blisko mnie...

tak mi się napisało
a co do wiersza
to zapewnie jak
Elektra -Sofoklesa:)
Pozdrawiam milutko