Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

i cóż mam powiedzieć
kiedy pęd myśli huraganowi dorównuje ?
jak wyrazić
co wiem
w odbicie
co czuję ?

psychodeliczne kadry
w postrzępionych kubraczkach
miksują chronologię
zużytej pamięci
transmutują słowa wieszczów
w gardziele pra-
przodków
historię mącą
w bezpieczne treści

a zapach pól ?
wrzask sikorek w karmniku
przydrożnego świątka wiaromoc
smak chleba ze smalcem
modlitwa przed snem
ręka matki głaszcząca
ból rozbitego kolana ?

klękam w domysłach
prawdziwości siebie
i żyję
choć
po co ?

Nie wiem…

Opublikowano

pierwsza i ostatnia fraza - całkiem niezłe klamry. środek - niezgrabny, nieco naiwny. jest wyobraźnia, ale chyba jeszcze trzoszkę wyczucia i warsztatu brakuje.

znak zapytania to bardzo trudna sprawa. nie każde pytanie musi się kończyć pytajnikiem. niektore pytania (tak jak tu) nigdy się nie skończą;)

pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No dobra... tak będzie lepiej... ? Dzieki, też za bardzo mi nie pasowało...

a gdzie konsekwencja? nie chodzi o za dużo. albo są, albo nie.
na moje oko, wiersz nadaje się do warsztatu.
nieustannie pozdrawiam

No to go sobie tam przenieś ! Teraz to jest to co chciałam powiedzieć, widocznie nie nadajemy na tych samych falach i nie mam pretensji...Tyle tu wierszy... Pozdrawiam ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a gdzie konsekwencja? nie chodzi o za dużo. albo są, albo nie.
na moje oko, wiersz nadaje się do warsztatu.
nieustannie pozdrawiam

No to go sobie tam przenieś ! Teraz to jest to co chciałam powiedzieć, widocznie nie nadajemy na tych samych falach i nie mam pretensji...Tyle tu wierszy... Pozdrawiam ;)

pomyliłaś poezję z kuchenką mikrofalową;)
Opublikowano

Przynajmniej wiem co jedno , a co drugie znaczy... ;) I dzięki za cenne uwagi, będę pamiętać o nich (albo i nie...), przy pisaniu kolejnego utworu ;)

Aczkolwiek , zastanawiam się, jak daleko, czytelnik, powinien ingerować w gotowy wiersz... ? Wg mnie, piłka powinna być krótka : określenie emocji , które wydobyły się podczas czytania, z krótkim uzasadnieniem bądź bez. Albo uwaga na temat myśli, która zatrzymała nas, bądź nie, przy wierszu. Można wtedy naprawdę pogadać o rzeczach ważnych, które udało się autorowi poruszyć. Wszysko to wskaże autorowi jego umiejętność w przekazywaniu tego co chciał przekazać i albo zarzuci pisanie albo i nie.

A tutaj na Forum, przeważa w komentarzach wymądrzalstwo, oczywiście z chlubnymi wyjątkami. Pytam :KIM JESTEŚMY KOMENTUJĄC CUDZY WIERSZ ? Dlaczego czepiamy się przecinka, znaków zapytania...? Przecież sami nie jesteśmy idealni w technicznych zaułkach tworzonych wierszy. Pytam : GDZIE NASZA WRAŻLIWOŚĆ, EMOCJE... ? Gdzie próba zrozumienia niezrozumiałego, gdzie zachwyt nad urzekającym, gdzie odejście w pisdu gdy nerwy puszczają nam nad szmirą... ?

Ech poeci-wierszokleci, może i umiecie władać słowem i piórem własnym, ale kiedy czyta się Wasze komentarze, to tracicie wiarygodność piękna Waszej duszy... Pozostaje jedynie piękno opakowania Czesiowego cukierka...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wygląda na to, ze Pani się objadła tymi cukierkami ;) - i teraz nic innego nie może smakować.

Cokolwiek robimy - powinno się robić to najlepiej, jak można. Skoro wiersze piszemy w "jakimś języku", zatem ważne są reguły, które go określają. Można je łamać, naruszać - tworząc efekt artystyczny, ale nie pomoże w tym "głos nawet z najgłębszych zakątków duszy autora". Tylko umiejętność posługiwania się językiem jako narzędziem pracy. Bo pisanie wierszy jest pracą, nieprawdaż? :D
To, czego "Pani" oczekuje (czyt. wyżej) łatwiej znaleźć na portalach towarzyskich i stronach blogerskich, a najpewniej na czatach.
;)
pzdr. b
PS. proszę się nie zniechęcać łatwo, choć wierszyk jest bardzo kiepski, to widać pewną swadę i potoczystość języka; gdyby usunąć trochę "waty" (określeń-gotowców, łatwej frazeologii), byłby materiał do pracy - w Warsztacie.
PS. 2 - używanie "brzydkich wyrazów" w komentarzach, to naruszenie regulaminu portalu i może skutkować banem (zwracam na to uwagę, bo widzę, że "Pani" jest osobą niedoświadczoną jeszcze) ;)
Opublikowano

czytelnik ma prawo wgryźć się w wersy, rozdrapać na pojedyncze literki, chlusnąć posoką po ścianach, zgnieść, zdeptać i spuścić z kanalizacją miejską. takie jego prawo
i nienarusza to jego duszy

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wygląda na to, ze Pani się objadła tymi cukierkami ;) - i teraz nic innego nie może smakować.

Cokolwiek robimy - powinno się robić to najlepiej, jak można. Skoro wiersze piszemy w "jakimś języku", zatem ważne są reguły, które go określają. Można je łamać, naruszać - tworząc efekt artystyczny, ale nie pomoże w tym "głos nawet z najgłębszych zakątków duszy autora". Tylko umiejętność posługiwania się językiem jako narzędziem pracy. Bo pisanie wierszy jest pracą, nieprawdaż? :D
To, czego "Pani" oczekuje (czyt. wyżej) łatwiej znaleźć na portalach towarzyskich i stronach blogerskich, a najpewniej na czatach.
;)
pzdr. b
PS. proszę się nie zniechęcać łatwo, choć wierszyk jest bardzo kiepski, to widać pewną swadę i potoczystość języka; gdyby usunąć trochę "waty" (określeń-gotowców, łatwej frazeologii), byłby materiał do pracy - w Warsztacie.
PS. 2 - używanie "brzydkich wyrazów" w komentarzach, to naruszenie regulaminu portalu i może skutkować banem (zwracam na to uwagę, bo widzę, że "Pani" jest osobą niedoświadczoną jeszcze) ;)

Dziękuję za cenne uwagi, będę o nich pamiętać pisząc kolejny utwór ;) Nieustannie pozdrawiam ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.....ostatnia najlepsza, ja bym jednak skróciła:

"klękam w domysłach
prawdziwości siebie
żyję" .........................silniej przemawia, niz rozgadane: "choć, po co? ,Nie wiem..."



Przeczytałam z uwagą. Nie jestem znawcą, lecz czytelnikiem (czasem sama coś
próbuję napisać). Moje odczucia po przeczytaniu:
PL w sposób chaotyczny wyraża swoje myśli. Przemyślenia i uwagi zawarłam wyżej.
Szkoda, że wiersz nie jest w Warsztacie, bo z uwzględnieniem opinii "czytaczy" i własnym
przemyśleniu Autora - mógłby zyskać na wartości i cieszyć.
Nie twierdzę, że mam rację, Autor może rozważyć moje sugestie - lub - nie, ale to Forum jest po to, by wyrażać swoje opinie pod zamieszczonymi wierszami.
Serdecznie pozdrawiam
- bab
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.....ostatnia najlepsza, ja bym jednak skróciła:

"klękam w domysłach
prawdziwości siebie
żyję" .........................silniej przemawia, niz rozgadane: "choć, po co? ,Nie wiem..."



Przeczytałam z uwagą. Nie jestem znawcą, lecz czytelnikiem (czasem sama coś
próbuję napisać). Moje odczucia po przeczytaniu:
PL w sposób chaotyczny wyraża swoje myśli. Przemyślenia i uwagi zawarłam wyżej.
Szkoda, że wiersz nie jest w Warsztacie, bo z uwzględnieniem opinii "czytaczy" i własnym
przemyśleniu Autora - mógłby zyskać na wartości i cieszyć.
Nie twierdzę, że mam rację, Autor może rozważyć moje sugestie - lub - nie, ale to Forum jest po to, by wyrażać swoje opinie pod zamieszczonymi wierszami.
Serdecznie pozdrawiam
- bab

Jednym słowem - kicha...Ale dzięki...

Istnienie Warsztatów uważam za pomyłkę typu : "uczył Marcin Marcina a sam...". I proszę mnie nie odczytać agrsywnie. Najlepszą szkołą jest przykład. Czytanie wartościowych utworów ma większy potencjał dydaktyczny niż jakakolwiek "poradnik" szkoleniowy. Moim ideałem są utwory Szymborskiej i ks. Twardowskiego. Nie rozkładam Ich twórczości na składniki pierwsze. Spamietuję istotne wersy, reszta jest tylko ich nośnikiem. Dlatego uważam ,że wiele wierszy, tutaj na Forum, to prawdziwa Poezja, bo ma w sobie mgnienie chwili odkrycia, zadumy, refleksji...I nawet, z ogólną niedoskonałością, a jedynie brzmieniem detalu, porusza, zapada w pamięć...I tak właśnie chciałabym umieć przekazywać to co mi w duszy gra...Jasne ,że mogę tego nigdy nie osiągnąć, ale jeśli chociaż jedna osoba, poczuje "co autor miał na myśli", to warto pisać, warto wiedzieć ,że gdzieś tam nie jesteśmy sami...

Również serdecznie pozdrawiam i napewno zapoznam się z Twoimi wierszami, Ktoś kto potrafi nie rozbryzgiwać krwi innych, po ścianach, zasługuje na uwagę, tak niewielu zostało...
Opublikowano

Dziękuję, przeczytałam, zgadzam się z Tobą, każdy ma swoją własną drogę DO!
Szanuję to prawo. Ja byłam, i choć jestem nadal bardzo "zielona", mnie W - pomógł.
Co do myśli zawartej w Twoim wierszu - identyfikuję się z PL-em.
Forma - w moim odczuciu - do dopracowania, ale mogę się mylić, to jest moja
subiektywna ocena. W ostatecznosci; zawsze o kształcie wiersza decyduje - Autor.
Cenię szczere wypowiedzi.
Serdeczności
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Hmm... Niech zgadnę na podstawie powyższego opisu...Duszy kibola...? Pozdrawiam ;)

jakiejkolwiek duszy
a co to kibol? to jakaś szemrana więzienna gwara?
Opublikowano

Oto co pisze mądry słownik Pana S. Jodłowskiego i W. Taszyckiego na temat interpunkcji:
"Interpunkcją " szkolną" nazywamy interpunkcję jak najbardziej ścisłą i zgodną z obowiązującymi przepisami, publikowanymi w podręcznikach ortograficznych.
Natomiast interpunkcja literacka wykracza często poza przepisy szkolne. Pisarze, a zwłaszcza poeci, stosują często znaki przestankowe w sposób dowolny, a nawet niekiedy w ogóle je pomijają."
Odczepcie się więc od przecinków, kropek, pytajników itp. znaczków w poezji. To autor (tylko i wyłącznie ON) decyduje co i gdzie postawić!

Opublikowano

Oto co pisze mądry słownik Pana S. Jodłowskiego i W. Taszyckiego na temat interpunkcji:
"Interpunkcją " szkolną" nazywamy interpunkcję jak najbardziej ścisłą i zgodną z obowiązującymi przepisami, publikowanymi w podręcznikach ortograficznych.
Natomiast interpunkcja literacka wykracza często poza przepisy szkolne. Pisarze, a zwłaszcza poeci, stosują często znaki przestankowe w sposób dowolny, a nawet niekiedy w ogóle je pomijają."
Odczepcie się więc od przecinków, kropek, pytajników itp. znaczków w poezji. To autor (tylko i wyłącznie ON) decyduje co i gdzie postawić!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki Baba Izba ;) Wiem,że nie jest łatwo ,"nośniki" danej myśli, ułożyć nienagannie. I wrzucając tutaj, na Forum, swoje teksty, mam właśnie wgląd na ten stan rzeczy. Jednakże chciałabym pozostać sobą,patrzeć własnymi oczami. Piszesz w swoim wierszu "nie krzyczcie", że drogowskazy spowalniają. Drogowskazy natarczywe, nieomylne w swym przekonaniu i pozbawiające wyboru. Jednym słowem rozumiemy się i dlatego tym bardziej jestem Ci wdzięczna ,że wpadłaś "do mojego wiersza". Złagodniałam i przestałam się stroszyć ;) Jednak ,nie jestem sama, o ile łatwiej będzie mi się teraz iść. Pozdrawiam i dziękuję...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • sytuacja najgorsza

      znów piszę słowa 

      niech zechcą się rymować 

      niech wpadnie metafora i porównanie by poezja popłynęła a nie tylko szczekanie jak pies na pianie 

      wścieklizną się pojawie w twoim śnie 

      będę bał się wody która oczyścić potrafi ciało i krew a przede wszystkim serce i duszę 

      będę pompował w krwi obiegu gęsta ciemną maź

      nie krew bo ubogą w cały tlen 

      duszę się w twoim śnie 

      i płuca nie napełniają się w zyciodajną materię czyli (powtórzenie cholera ale inaczej sie nir da) z powietrza (jeszcze nie terwz uciekłem tym słowem ale zaraz padnie co w niedawnym wersie i oto jest juz tuz po nawiasie) tlen

      tlen 

      tlen 

      tlen 

      tlen (razy pięć widzisz to rymuje się ze sobą to samo słowo czy off)

      potrzebuję oddechu a jedyne co mam to dym z papierosów którym wśród czterech ścian oddycham i oddychałbym wszędzie tym nikotynowym szczęściem 

      na plaży i w lesie ale tam nie niesie mnie krok

      do monopolowego to jo

      ale nie dalej

      tylko gdy drobne uzbieram wyżebrać się uda na flachę 

      w kieliszek polane ale to niewystarczająca ilość 

      leję tani twardy alklhol w szklankę i wlewam w ryło 

      wuda do ryja

      vvdvdoryjv 

      czarnego skrzydła motyla

      zgubiony w pseudonimach 

      niesiony na skrzydłach 

      znikam

      by zasnąć w sen wieczny jako bezimmirnny

      i to moja nagroda 

      nie do wiary jaki jestem zjebany

      i przeklinać mogą niby inteligentni mówią słowa przysłowia ale prawdziwie mądrzy potrafią nie rzucić kurwą w stronę chama ggdy odpierdala bo w sercu mają miłość Pana i idą w jego słowa by na raj w życiu po sądzie ostatnim zapracować 

      a ja

      odchody piekła 

      robactwo co go diabeł się wyrzeka

      utopiony w rynsztoku z fekalii demonów i grzeszników z kotłów 

      po prostu 

      po kieliszku w szklance się żale 

      szczekanie a na pysku kaganiec

      zeby niepełne w szczęce i dziurawe

      nie obawę a odwagę wykarzesz gdy w twoim śnie będę nawiedzał cię 

      i eutanazję jak się należy z nabitej srebrem strzelby wymierzysz między oczy i nic nikogo tu nie zaskoczy 

      wyzionę tedy ducha i uleci w pył rozbita przez grzechy dusza i opuści atmosferę jak nikt mnie nie chce bo zrobiłem co mogłem by trafić w serce i zdradzić zaufanie i kolejną szansę zamienić na te ostatnie wzruszanie ramionami na nie

       

      czyli tak

      ja to pies 

      ja to pies chory na wściekliznę 

      za późno na ratunek należy ubić podłe złe zwierzę zagrożeniem jestem 

      oto nke pytam dziś pod koniec dziwnego tekstu kim jestem 

      bo wiem że dzięki nim (Oni) udało mi się dojść do błędu 

      obłędu w jakim tkwiłem

      sprawdź sobje wielbłada jako metafore w arabskich tekstach 

      ja nie jestem Nim

      demon z piekła mnie opętał 

      można powiedzieć 

      ale to nie inne byty kierowały mną a winnego mam siebie 

       

      to nie żale 

      to nie ku chwale

      to ku przestrodze dla ciebie żebyś widział dalej 

      niż ja widziałem 

      mimo okulara szkiełka tylko czubek własnego nosa dostrzegam 

      mimo uszu pełnych miodu nje słyszę szeptow innych niz krzyki ego które mi wmawia że jestem okej

      o jej

      olala 

      paczeko (fonetycznie z portugalskiego tłumaczy się na wysoko ale w niematerialnym sensie tylko wyniesion jakos tak nie wiem jak ci to wytlumaczyc sputaj w Hiszpanii) 

      ego 

      nie niosę światła myślę o sobie 

      ja jestem światłem 

      mów mi słońce 

      mówię o największej gwiezdzie którą znam też na b jak imię i ksywa które nadała mi rodzicielska decyzja i ksywka którą sobie sam potem wymyślam 

      b b b b b

      lubię choć nie wolno mi lubić nic tylko do siebie czuć wstręt i hejt jak nienawiść 

      czemu nie potrafię się zabić 

      skoczyć i skończyć 

      wybrać gałąź i owinąć szyję w pętle i runać niczym nazisci i skończyć jak Hussein tylko w pewności zostawić że napewno winny 

      zabiję cię 

      a to ja zasługuje na śmierć 

      przystaw mi broń do głowy i kurwa mać strzel

      niemetaforyczne jak liryczne zabójstwo tylko elektryczne krzesło ku ulgom 

       

      hau hau buda i łańcuch i kagancu na pysku a nie mi tu bazyliszku 

       

      oto ściana słów które nic nje znacząc cóż skąd miód i mleko i ze srebra zastawa na stole komus kto nie doceni nigdy bo jest matolem

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...