Za wszystko i nic...

[Minea Elizejska]

Za wielkie serce
i myśli w rozterce.
Za rozbudzone nadzieje
i straszne czasów dzieje.


Za przesycone strachem dni marne,
wieczory pełne nie mocy i noce koszmarne.
Za poranki nad wyciętym skrawkiem nieba,
gdzie na pustą przestrzeń patrzeć się nie da.
Za największe łzy rozpaczy,
których nigdy nie zobaczył.
Za bezlitosne, ciężkie, brzydkie chmury,
które swoja złośliwością naruszyły bezpiecznego życia mury.


Za zgaszone światła przy ulicy;
za to, że swoja wartę opuścili anielscy strażnicy;
za, tak potwornie milczące;
za donośne głosy w straszliwej ciszy ginące;
za oszronione lipcowe słońce;
za mroźne zimowe noce, tak bardzo gorące;
za wielką tęcze bez żadnej z barw;
za miliony, nie wyjaśnionych, wciąż czekających spraw.

[magdalena dalecka-krygier]

Czy to podziękowanie dla kogoś kto odszedł? Ja w ten sposób odbieram caly utwór. Piękne porównania. Dziękujesz tez za łzy, bo to też jest wazne . Jeśli się kogoś kocha, to, jesli Go zabraknie, brakuje nam nawet krzyku, chłodu, bólu i łez. Wolimy mieć żal i łzy, ale przy boku wielkiej miłości. Cudnie. Bardzo mi się podoba. Sama kiedyś dziekowałam nawet za zapach papierosów, za kpiny i wywody.
Pozdrawiam serdecznie.

[Minea Elizejska]

Tak, to podziękowania. Za iskierki błyszczące nadzieją, które szybko zdusił płomień złej woli...
Również pozdrawiam i dziękuję za konentarz. :)