cicha nasza przystań

[janusz_pyzinski]

cichą przystań ciepłych poranków
pod parasolem powiek schronię
by deszcz co zawsze przychodzi nie w porę
nie rozmył marzeń naszych piasków
niech śpią spokojnie w błękicie oczu
budząc się sosną rodząc gwiazdą
wspomnieniem drogi już przebytej
na Wielkim Wozie i pod wozem nieba
szukając słów dawno już nazwanych
błądzę po krętym słowniku wiatru
na skrzydłach swoich pogłosem ptaków
czekam na wspólny z tobą język
gdy spraw codziennych wieża Babel
odprawia szczęście na rydwanie
poza porwane kolory tęczy
patrząc uparcie w głodne oczy
gdzieś na polanach gęstych głogów
zanim spustoszy nas milczenie
drzwi jutra wciąż otwarte stoją
nie zatrzaśnięte jeszcze nie umarłe
stańmy pomiędzy dziś i wczoraj
z rachunkiem prawdopodobieństwa garbu
-garbatych nie da się krzyżować-
obudźmy przystań ciepłych poranków
zapachem rozmów nieprzeterminowanych
i wyciągniętych dłoni zastygłych w nadziei
odkrycia alei w labiryncie ciszy
szukając ścieżki jeszcze nie odkrytej
nie pozwólmy by rodziły się nadal
pustki z pełności naszych serc
gdzie miłość jak bumerang wraca
najstarszym słowem kocham cię

[kaja-maja28]

pełen miłości wyznaniowej a zarazem proszący z tęsknotą-pięny

cicha przystań jest oazą spokoju
lśniącą jak szmaragd
różnobarwnymi cichymi strumykami
kaszmirowymi ogrodami i...
zielone drzewa nucą cichutko-tak
jak wiatr zagra
ptaki śpiewają w locie tańczące
niebo milczy w ciszy
ksieżyc wznosi się...

tak mi przyszedł wiersz na myśl
Pozdrawiam milutko

[Goya Abramowicz]

Tak...Kaja-maja ma rację...Piękny...