Różowy landszaft olfaktoryczny

[Bo]

Siedzę we wnętrzu wielkiej ryby
W jej trzewiach nie chcąc grzebię

Duszę się

Może powinnam pisać
Może malować

A gdyby tak dźgnąć rybę w jej ohydne oko
Wtedy ona wypluje mnie i zdechnie
A ja w błękitnym baloniku odbędę swą podróż
Niczym baron Műnchhausen

Uniosę się ponad zdobyty poziom
I huśtać będę w przestworzu wody i powietrza
By urzeczona własną odwagą
Miękko osiąść na lądzie różową rosą

Odetchnę

[lubię latawce]

widać, że ten wiersz próbuje wybić się na niepodległość pod względem
tematu (to oczywiście działa na korzyść), ale wszystko tu jakieś takie
turpistyczne (ach, te ryby...) i forma też na mnie nie działa.

sama nie wiem, tak plus minus?
ale pozdrawiam serdecznie,
angie

[teresa943]

Siedzę we wnętrzu wielkiej ryby
W jej trzewiach nie chcąc grzebię

a potem
A gdyby tak dźgnąć rybę w jej ohydne oko
Wtedy ona wypluje mnie i zdechnie

Nielogiczne. Jeśli we wnętrzu ryby, to jak
dźgnąć w oko?

Radzę poczytać i przemyśleć.
Wydaje mi się, że tu chodzi o emocje.

Serdecznie pozdrawiam
-teresa